راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٧٠

السّلطان الاعظم معزّ الدّنيا و الدّين ابو الحارث سنجر بن ملكشاه برهان « 1 » امير المؤمنين

چو برگردذ اين چرخ ناپايدار * ازو نام نيكى بوذ ياذگار ) « 1 »

( كسى را كه دانش بوذ توشه برد * بميرذ تنش نام هرگز نمرد

همه تن‌بتن دست نيكى بريذ * جهان جهانرا ببذ مسپريذ ) « 2 »

( هر آنكس كه انديشهء بذ كنذ * بفرجام بذ با تن خوذ كنذ

از انديشهء دل كس آگاه نيست * بذين پرده در خلق را راه نيست

اگر پاذشه را بوذ پيشه داذ * كنذ بىگمان هركس از داذ ياذ ) « 3 »

على بار كه حاكم ملك محمود بوذ كذخذاى خويش ابو القسم آتساباذى « 4 » را پيش سلطان سنجر فرستاذ و از زبان محمود عذر خواست كه اين حركت از سر كوذكى رفت و قرار افتاذ كه به خدمت عم روذ برى و يك ماه در خدمت باشذ و بوقت بر نشستن و فروذ آمذن بوق تركى نزنذ و سراپردهء سرخ جهرمى ندارذ و بوقت برنشستن و فروذ آمذن عم پياذه در ركاب بروذ و آنچ شعار و آيين سلطنتست بگذارذ « 5 » برين جملت يك ماه در خدمت عم ببوذ ، مثل : من احكم التّجارب احمد العواقب « 6 » ، هرك تجربت ديذه بوذ عاقبتش ستوذه بوذ ، سلطان او را نيابت و سلطنت عراق بداذ و آنچ از آيينها بگذاشته بوذ بذو ارزانى داشت و كسوت خاص بيرون از قباى بجواهر و اسپ نوبت و ساخت لعل و پيل با مهد مرصّع بذو داذ ، و امراى او را همچنين بر قدر مراتب تشريفها بداذ و او را بعظمتى تمام باز گردانيذ « 7 » ، شعر « 8 »

لا تطمحنّ الى المراتب قبل ان * تتكامل الادوات و الاسباب

( 1 ) شه ص 1671 س 23 - 25 ، ( 2 ) ايضا ص 1603 س 22 - 23 ، ( 3 ) ايضا ص 1619 س 1 و 3 و 4 ، ( 4 ) اسمه ناصر بن على و لقبه زين الدّين ، و هو المعروف بابى القسم الدّركزينى ، ر ك به ز ن ص 124 ، ( 5 ) ر ك به ز ن ص 128 - 129 ، ( 6 ) فق f . 16 b ( 7 ) ا آ ج 10 ص 388 - 389 ، ز ن ص 128 و 129 ، ( 8 ) لمؤيّد الدّين الطّغرائى ( ديوان طيع قسطنطنيه ص 75 - 76 )