راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٦٦

السّلطان غياث الدّنيا و الدّين ابو شجاع محمّد « 1 » بن ملكشاه قسيم امير المؤمنين

ابن يامين ملك تا جاويذ * عدّت يوسف براذر باذ

ذات پاكش كه عالم معنيست * روى اقبال و پشت لشكر باذ

گرد سمّ سمند موكب شاه * سرمهء چشم هفت اختر باذ

آسمانش كمينه خرگاهست * آفتابش كمينه افسر باذ

هر زمان كار دولت و ملّت * از سر تيغ او قوىتر باذ

چرخ اگر جز به حكم او گردذ * بسته راه و شكسته چنبر باذ

دولت آباذ پنج نوبت ملك * چار ديوار هفت كشور باذ

با دلش باذ در كف كانست * با كفش خاك بر سر زر باذ

f . 70 - a شاه در مردمى و در مردى * در جهان ياذگار حيدر باذ

دايم از خون دشمنان ملك * صفحهء تيغ او معصفر باذ

كمترين پايه از مراتب شاه * سقف اين طارم مدوّر باذ

هركجا نام ملكشاه « 1 » آمذ * ننگ بر دولت سكندر باذ

هركه سر بر خطش نهاذ بطبع * راست چون دايره همه سر باذ

هندو چرخ « 2 » را ز خادم شاه * لقب خاص سعد اكبر باذ

يك‌دلى در ولاى اين سلطان * كار اين پردل دلاور باذ

گوش گردون ز لفظ در بارش * صدف درّ و درج گوهر باذ

اشك بذخواه او ز هيبت او * مدد آب بحر اخضر باذ

روز رزمش ظفر دعا كرده * كه شهنشاه دين مظفّر باذ

گفته نصرت كه آفرين خذاى * بر دل شاه و دست و خنجر باذ

بهترين جوشنى بوقت گريز * بر تن خصم شاه چاذر باذ

بحر قلزم كه ساحل كف اوست * از زهاب دلش توانگر باذ

ناصحش را بدست بر زنجير * گر بوذ پيچ زلف دلبر باذ

( 1 ) براى حفظ وزن بايد به سكون لام بخوانيم و يا گويا بتركيب اضافت يعنى « ملك شاه » بايد باشد ( 2 ) كنايه از كوكب زحل است ( برهان ) ، ر ك بص 4 ح 4