راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

اين قصيده مصنّف كتاب در مدح گفت

نه چنان ريزذ مر دشمن دولت را خون * كه يكى حاسد را در خط نسيان آرذ

چونكه بر رخش بميدان هنرگوى زنذ * كلهء « 1 » بر رخ اين مهر درخشان آرذ

باذت آراسته درگاه بتاييد خذا * هر زمانت مدد و نصرت رحمان آرذ

شهريارا رهيت « 2 » هست هنرمند جهان * چرخ از آن بر سر او واقعهء « 3 » برّان آرذ

حملى از بهر غياث الدّين سلطان دارذ * ز آن گهرها كه ز راوند و ز كاشان آرذ

نه از آنهاست خذاوند كه شعرى منحول * به چو تو شاه هنرمند سخن‌دان آرذ

خاطر بنده بانشاى ثناهاى لطيف * دعوى حسن كنذ معنى حسّان آرذ

كلك ميمونم بر معجز اين نظم نظيف * از سر علم دو صذ حجّت و برهان آرذ

بقراضات گدايانه كجا يازذ دست * آنك اكسير كنذ مايهء صذ كان آرذ

گر بگويند ازين شيوهء نظم بيتى * يا كسى با رهيت گوى بميدان آرذ

نكنذ بنده دگر دعوى شاهىّ سخن * نه بميدان هنر اسپ بجولان آرذ

( 1 ) كله باوّل و ثانى مفتوح‌گوى را گويند كه گاه خنده بر چهره و رخسار جوانان خوبروى افتد ( فرهنگ انجمن آرا ) ، اينجا گويا همين معنى مرادست ، ( 2 ) رهى بفتح اوّل و كسر ثانى و سكون ثالث بمعنى غلام و چاكر ( برهان ) و مراد از آن خود مصنّف است ظاهرا ( 3 ) هاى اين كلمه در وزن زياد است