راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢

السّلطان المعظّم ركن الدّنيا و الدّين ابو المظّفر بركيارق بن ملكشاه يمين « 2 » امير المؤمنين

خزانه فرستاذ و زرّاد خانه تا با سلطان بنواحى كرج مصاف داذ در اوّل سنهء ستّ و ثمانين و اربع ماية و شكسته شذ « 1 » و با پيشن خواهر آمذ زبيده خاتون ماذر بركيارق در رجب اين سال و در رمضان سلطان او را بفرموذ كشتن « 2 » ، آنگه تتش عمّ بركيارق پسر سلطان الب ارسلان خروج كرد و بكهستان آمذ ، سلطان بركيارق تعجيل كرد و با اندك مايه لشكر باصفهان شذ « 3 » ، مثل من ركب العجل ادرك الزّلل « 4 » ، [ شعر ] :

شتابندگى كار اهرمنست * غم و رنج و اندوه و كرم‌تنست

تركان خاتون در رمضان سنهء سبع و ثمانين [ و اربع ماية ] فرمان يافته

f . 61 a

بوذ « 5 » ، بركيارق قوّت مقاومت تتش نداشت تن با براذر محمود داذ « 6 » باصفهان محمود باستقبال آمذ و از اسپ يكديگر را در كنار گرفتند ، هم در روز انر و بلكابك كه در خدمت بوذند بركيارق را در كوشك ميدان بازداشتند ، مثل : اى ملك استبدّ بتدبيره و رأيه ملكته سيوف اضداده و اعدائه « 7 » ، هر پاذشاه كه مستبدّ باشذ براى خوذ كشيذ بر خوذ شمشير اعداى خوذ ، در آن اتّفاق بوذند كه بركيارق را ميل كشند ، ناگاه محمود را آبله برآمذ توقّف كردند تا حال بچه رسذ ، محمود در هفته فرمان يافت بركيارق را بيرون آوردند و بر تخت نشاندند « 6 » ، شعر :

كه دانذ كه چندين نشيب و فراز * پديذ آرذ اين روزگار دراز « 8 »

چنين است گيهان آسيب و سيب * پس هر فرازى نهاذه نشيب

( يكى را بدارذ ببر بر بناز * برآيذ برو روزگارى دراز

شبيخون كنذ گاه شاذى برو * بذان سو كه خواهذ بتابذش رو « 9 »

ز باذ اندر آرذ دهذمان بدم * همى داذ خوانيم و پيذا ستم ) « 10 »

( 1 ) ا آ ج 10 ص 152 ( 2 ) ر ك بشرح آن در ا آ در حوادث سنهء 486 ( 3 ) ايضا در حوادث سنهء 487 ( 4 ) فق f . 16 b ( 5 ) ر ك به ا آ ج 10 ص 163 ( 6 ) ايضا ص 159 ( 7 ) فق f . 21 b ( 8 ) شه ص 751 س 27 ( 9 ) شه : همان سختى و خوارى آرد به روى ( 10 ) شه ص 881 س 6 - 8