راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

السّلطان المعظّم ركن الدّنيا و الدّين ابو المظّفر بركيارق بن ملكشاه يمين « 2 » امير المؤمنين

سپاه روم را كز ترك شذ بيش * بهندى تيغ كردى هندو [ ى ] خويش

سرير سنگ را بر تارك روم * بدندان ظفر خائيذ چون موم

سمندش در شتاب آهنگ پيشى * فلك را هفت ميدان داذه بيشى

همه عالم گرفت از نيك‌رايى * چنين باشذ چنين ظلّ خذايى

سياهى و سپيذى هرچ هستند * گذشت از كردگار او را پرستند

نشذ غافل ز خصم آگاهى اينست * نخسپذ شرط شاهنشاهى اينست

كس از ماذر بذين دولت نزايذ * حبش تا چين بذين دولت گشايذ

شكارستان او ابخاز و دربند * شبيخونش بخوارزم و سمرقند

f . 59 b همان رسم پذر بر جاى دارذ * دهش در دست و دين بر پاى دارذ

مبرّاذ اين فروغ از روى اين ماه * ميفتاذ اين كلاه از فرق اين شاه

سليمان حقيقى شهريارست * كه او را ملك و دين زو ياذگارست

سليمانرا نگين بوذ و ترا زين « 1 » * سكندر داشت آيينه تو آيين

بديذند آنچ مىبينى تو ز ايّام * سكندر ز آينه كيخسرو از جام

السّلطان المعظّم ركن الدّنيا و الدّين ابو المظّفر بركيارق بن ملكشاه يمين « 2 » امير المؤمنين

سلطان بركيارق خوب چهره بغايت بوذ معتدل قامت خطّ و محاسن بهم پيوسته ابرو گشاذه ، اوّل پاذشاهى در سنهء ستّ و ثمانين و اربع ماية ، مدّت ملكش دوازده سال ، مدّت عمرش بيست و پنج سال ، ولادت سلطان بركيارق بدار الملك اصفهان بوذ در محرّم سنهء اربع و سبعين و اربع ماية « 3 » ، توقيع او اعتمادى على اللّه ، وزراى او الوزير

( 1 ) خمسه : دين ( 2 ) زن : برهان ، ( 3 ) ر ك به ابن خلّكان ترجمهء سلطان بركيارق ( در حرف ب ) ، ا آ ولادتش در سنهء 471 مىنويسد و آن سهو است زيرا كه بقول خود او ( ج 10 ص 261 ) وفاتش در سنهء 498 بود و عمرش در آن وقت 25 سال