راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

و اين قصيده داعى حضرت در وصف آن دولت گفته است f . 53 b

و اللّه كه نبوذه‌اند هرگز * مانندهء شاه خسرو و جم

اندر الفاظ عذب شه راست * الطاف دم مسيح مريم

گشتست ز هيبت مديحت * طوطىّ سخن سراى ابكم

در به دو وجود جود سلطان * بر جملهء كون و كان مقدّم

مىگفت قدر بشاه هر دم * كاى سرور اهل دين تقدّم

در مكتب آسمان همى گفت * راى تو بعقل كل تعلّم

ذات خرذى و اصل دانش * هرچند خرذ نشذ مجسّم

كز لطف رعايتت در آفاق * محروم نماند هيچ محرم

گر ز آنك خلاف رايت اى شاه * بذ گردش اين بلند طارم

زين پس همه كام شاه جويذ * سر پاى كنذ درين مخيّم

بر بندگيت قرارش افتاذ * وين عزم شذ از فلك مصمّم

بر صوب عراق نيك راييست « 1 » * گردانيذن عنان ادهم

تا گرد سم سمند شه را * در ديذه كشند نسل آدم

خورشيذ عراق در محاقست * باشذ كه شوذ نحوستش كم

اين حال عراقيان عاجز * مشكل شذه بوذ سخت و درهم

باشذ كه ز غصّها و غمها * گردند بمقدم تو خرّم

يا رب كه ز فرّ مقدم شاه * باذ اهل عراق شاذ و بىغم

تا عرض كنند حاجت خويش * در خدمت كعبهء معظّم

تا هست منا و موقف و ركن * بر ره‌گذر حطيم و زمزم

تا هست ذبايح حرم را * بر محرم صيد او محرّم

عمر تو بكام باذ جاويذ * تا هست بسال و در محرّم

باذات بكام دوست در خلد * دشمنت در آتش جهنّم

بذخواه تو جاوذان دژم باذ * نوشش همه باذ شربت سم

( 1 ) ن ا : راييست