راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

اين قصيده مؤلّف كتاب در مدح شاه خلّد اللّه ملّكه گفت

تو آن شاهى كه چون تو كامگارى * بدوران در نبينذ چشم اختر

كمينه بنده فرمانيست شاها * ترا بر چرخ گردان سعد اكبر « 1 »

ندايت كرد خورشيذ اى شهنشاه * كه جاويذان بمان تا روز محشر

سرافرازى هنرمندى جوادى * كه از دوران گرفت او هر مرادى

به تو نازذ جهان الحمد للّه * تويى صاحب قران الحمد للّه

ندايت جبرئيل از سدره كردست * كه جاويذان بمان الحمد للّه

از آن غم نيستت تا عالمى را * بدارى شادمان الحمد للّه

گمانم بوذ بگذشتن ز گردون * ز شه ديذم عيان الحمد للّه

چو در ايّام سلطان شاذمانست * دل پير و جوان الحمد للّه

نمردم تا بديذم زنده بردار * عدويت را مكان الحمد للّه

چو شذ آنكس كه بذخواه تو باشذ * بكام دشمنان الحمد للّه

بزرگى و جلالت از هنر يافت * كه رايش روشنى ماه و خور يافت

زهى شاه جهان سلطان آفاق * بدست تو كليذ بند ارزاق

غياث الدّين سلطان جوان‌بخت * كه آمذ جفت شاذى وز غمان طاق

خذاوند جهان سلطان مقبل * كه دولت با جنابت بست ميثاق

در امن از دولتت فغفور و خاقان * بخصب از نعمتت طمغاج و قفچاق

به روزى دخل بحر و كان بداذن * بر جودت نباشذ آن‌چنان شاق

ببحر و كان در آب زرّ و گوهر * همى غوّاص جودت راست تا ساق

جهانت باذ دايم بنده فرمان * ترا اقبال طايع در عدو عاق

نديذه چشم دوران در صذ و اند * كه مثلت ماذرى را زاذ فرزند

هميذون جاوذانه شاذمان باذ * مطيع راى او دور جهان باذ

( 1 ) كنايه از ستارهء مشترى ( غياث اللّغات )