راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١١٤

اين قصيده مؤلّف كتاب در مدح شاه خلّد اللّه ملّكه گفت

بذخواهان و حاسدان از دور آسمان برسان بقّم و روى دشمنان از جور اختران برسان زرير ، شعر :

چشمشان از آب حسرت همچو قار * رويشان از گرد محنت همچو قير

قدّشان از بس حوادث همچو چنگ * ناله‌شان از بس نوايب همچو زير

و تا آيين زمين آرامست و تا طبيعت زمان و دور آسمان گردش از دور زمان و آسمان سلطان جهانرا دعاى بخير باذ و از طبع زمين نصيبهء شاه آمين ، يمن و يسرى كه زمين و زمان دارذ بر يسار و يمين پاذشاه غياث الدّين بنده‌وار فرمان‌بردار باذ ، و جهانيانرا دعاى آن پاذشاه كه سايهء اللّهست از مهد تا لحد بهترين غذا و نيكوترين كارى باذ ، و چنانك دعاگوى دولت از ايّام طفلى تا مدّت كهلى بذين درگاه نارسيذه و اين بارگاه ناديذه با زلف و طرّهء پرچم و صباحت غرّهء شير علم شهنشاه غياث الدّين عشقها ورزيذ و وظايف دعا و ثنا گزيذ شعر :

عشق اين خدمت مرا تا حشر شذ همراه جان * ز آنك آمذ ز ابتدا در گوهرم همراه شير

سجده‌گاه ملوك بارگاه اين پاذشاه باذ و طاعت رهابين بوسيذن آستين و خاك زمين شهريار باذ بمحمّد و إله ،

اين قصيده مؤلّف كتاب در مدح شاه خلّد اللّه ملّكه گفت

اين قصيده مؤلّف كتاب در مدح شاه خلّد اللّه ملّكه گفت

زهى صاحب قران هفت كشور * كمينه بندهءت خورشيذ انور

چو رايت رايت افرازذ بوذ مهر * بسان ذرّه در درياى اخضر

نه كافى « 1 » بوذ مثلت در كفايت * نه شذ جود تو حاتم را ميسّر

نه ز آن طومار عهد آل سلجوق * محقّق ثلث جاهت نه مقرّر

( 1 ) شايد مقصود ازين كافى الكفاة اسمعيل الصّاحب بن عبّاد ( وزير آل بويه ) است ( ر ك به ص 48 ح 3 )