سفر در ايران ( فارسى ) — الصفحة ٣١٣
37 درباره‌ى طبابت ، جراحى ، و مراسم تشييع جنازه
اسم و سن مرده را نشان مىدهد و آياتى چند از قرآن كه با صفات خاص و ممتاز ميت متناسب داشته باشد ، روى سنگ حك مىكنند .
اسلوب قبرستانهاى ايران به شكوه قبرستانهاى تركيه نيست و به استثناى قبور بعضى از بزرگان كه بر روى آنها گنبدى با چهار ستون بنا شده ، ساير مردم بالاى قبر قطعه سنگى به بلندى دو يا سه پا از سطح زمين كه نام و سن و آيه‌هايى از قرآن بر روى آن كنده شده است قرار مىدهند .
در ايران هنوز هم برخى از نمونه‌هاى رسم عجيبى كه فقط اشخاص افراطكار به آن مبادرت مىورزند مشاهده مىگردد .
اين رسم كه به تدريج دارد منسوخ مىشود عبارت از اين است كه خانه‌اى را كه مرده در آن مىزيسته ، به حال خود رها كنند تا ويران شود . منظور از اين عمل اثبات دلبستگى نسبت به شخص درگذشته مىباشد . آنهايى كه به اين عمل افتخار مىكنند بايد ثروتمند و وارث منحصربه‌فرد باشند ، زيرا در صورتى كه تعداد وراث زياد باشد به ندرت به اين بلهوسى تن درمىدهند . امروز اين تظاهربيهوده جز اين‌كه عامل آن مورد مضحكه‌ى مردم واقع شود نتيجه‌ى ديگرى دربر ندارد .
رسم ديگرى كه به همان اندازه عجيب ولى خطرناكتر است اين است كه بازماندگان مدت يك يا دو يا سه ماه سر و ريش خود را نمىتراشند ، لباسهاى زير و روى خود را عوض نمىكنند و مدت مديدى از استحمام خوددارى مىنمايند .
غذاى نامطبوع مىخورند و فقط با آب خالص رفع عطش مىكنند .
زنها به اميد اين‌كه از آنها به عنوان نمونه‌اى از دلبستگى و وفادارى ياد شود بيشتر از مردها به خود سخت مىگيرند به طورى كه از رفتن به حمام امتناع مىكنند ، موهاى خود را در نهايت ژوليدگى باقى مىگذارند و صبح و شب خود را با نوعى شلاق كه تسمه‌هاى كوچكى دارد ، مىزنند و با قساوت هرچه تمامتر به پوست بدن خود آسيب مىرسانند . عمل اخير در مقابل