تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٩

[ ديباچه ] « 1 »

ما جمله گناهكار « 1 » و تو شاه * درخواه ز تو كنيم ، درخواه

در ظِلّ شفاعتت پَنه دِه * در خدمت بندگانت رَه ده

يك خلوت تست شام معراج * جبريل « 2 » به قربت تو محتاج

بگذشته قدم ز چار اركان * افشانده ز كون گَرد امكان

از نطفهء تو به صُلب آدم * مسجود مَلَك شد و مُكرّم

از خُلّت تو خليل رحمان * شد آتش دشمنش گلستان

شد نوح نجىّ ز « 3 » غرقِ طوفان * كآرد گهرت به كف بآسان

يعقوب درون بيت الاحزان * از « 4 » ياد تو كرد دفع هجران

يوسف ز درون قعر چاهش * از حَبل وِلات يافت جاهش

موسى كه فروخت شمع نورش * يك لمعهء تست نور طورش

عيسى ز بشارتت چو دم زد * مرده به دمش ز جان علم زد

در جهل ، عَدوت پُر ستم بود * بو جهل شد ار چه بو الحكم بود

از جور حسود نيست رنجت * آسوده ز گوهرست گنجت ( 5 - پ )

انداخته سنگ دشمنانت * تازه رطبى تر از دهانت

بر تلخى آن تو صبر كردى * وانگاه بَرِ ثواب خَوردى

بس شاخ صبوريى نشاندى * تا شكّر دين به ما چشاندى

شيرين ز برت مذاق جانها * بر شكّرِ شُكر تو دهانها

صد گونه درود باد هر دم * بر روح تو ، اى نَبىّ اكرم « 5 »

( 1 ) . K : گنهكار ( 2 ) . K : جبرئيل ( 3 ) . F : و ؛ در K ، به « ز » تصحيح شده است . ( 4 ) . K : وز ( 5 ) . K : مكرم