تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٦

شعرها و مصراعهاى فارسى

مهر رويت همچو روى مهر پر نور است و باد 141

ميان طبع و ستم خشمت آتشين بار 136

مىفشاند برگ زرد از شاخ دل 286

مىكند بيخ سرور كهنه را 286

مىكنم پوست از سر دشمن 53

مىنمكى دان جگر آميخته 312

ناشده آن قميص تا بوده 409

ناطقه چون رغبت افلاك كرد 286

ناگاه وزيد باد قهرى 320

نام نيكوست ز آدم مانده 41

نرگس چو كرشمه ساز كرده 320

نسخهء او چو لوح محفوظ است 38

نسخه‌اى از محاسن آفاق 38

نسب نامى او از همه پيش 41

نسيمى كو ازين بستان برآيد 45

نطع فلك همچو زمين خاك او 261

نفير از مهابت چو ناقور بود 290

نگنجيده جبين آن يگانه 257

نگويم تا چگونه يا كه چونى 6

تنگ هوا نام ترا بشكند 309

نوبت پيرىست و محتاجى 94

نه آغازش بود پيدا نه انجام 6

نه آن دردىست بر دل امشبم ، كز وى توان گفتن 338

نه جوشن كه از تيغ بودى پناه 99

نه كه زنده شوى كه ژنده شوى 312

نه هر كه طرف كله كج نهاد و تند نشست 253

نيابم حقّ وصفش يك سر موى 6

نى چو مال تو مار ما نابود 17

نيست دشوار پيش خاطر ما 353

نيست گردانى به يك دم عالمى 385

نى سرو در او بماند و نى گل 320

ور اقبال دولت غلامت شود 357

وفا گر ز ملك جهان آمدى 415

وقت خزان بود و گه برگ ريز 323

وقت دورى آمدست از يار خود عشاق را 338

وقت سودا كه آتش انگيزد 418

وقت عذر آوردن است استغفر اللّه العظيم 308

و گر بخت بخشد ترا داورى 357

و گر همچو خاك انكسار آورى 188

و گر هفت اقليم روى زمين 357

و ليكن از آن آسمانى كند 12

وه كه به نو آفتاب بخت برآمد 158

وه كه روز دورى دلدار نزديك آمدست 338

هدايت گر نجويد مرد گمراه 6

هدف سينهء كجا كه نديد 317

هر آن برگى كه تابستان همى ريخت 168

هر آن كس كه در پيش او سر كشد 58

هر آن كس كه راه وفا را گذاشت 195

هر آنكو ميسّر بود دولتى را 138

هر برگ بنفشه كز زمين مىرويد 59

هر جا كه تافت پرتو خورشيد عدل تو 281

هر جوان بر سمند ابر عنان 284

هر چند جوان ، دلير و مردم فگن است 81

هر چه به زير فلك ارزق است 112

هر درختى كه در او بر زده سر 383

هر سال صد به ذات كسى تازه است و باد 158

هر سرّ كه از آن دقيقتر نيست 46

هر سو كنار آبى ، بنشسته نازنينى 398

هر طرف كو به شهقه روتاب است 308