تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٥

شعرها و مصراعهاى فارسى

گنج خدا را تو كليد آمدى 311

گنجى كه زمين و آسمان طالب اوست 260

گواه هستيش هم بود و نابود 5

گو به خون ريز خصم پردازد 292

گوهر تاج شد آن عالى درّ 41

گوهر تاج تو شب افروز باد 50

گويدم : هين بساز اى پر فن 94

گوييا هست تخت يعقوبى 159

گه به وصف زلف و خط پرداخته 63

گه صدايم مدحهاى مردم است 63

گه تركتاز سوار اجل 99

لا جرم ملك دار هر دو تويى 104

لا جرم همّت پاكان دو عالم با اوست 247

لا جرم كه سر بر زده در نو بهار 323

لالهء نو خاستهء باغ دهر 49

لب ازو خشك و ديده از وى تر 418

لطف ازل با نفسش همنشين 7

للّه الحمد نور دولت تافت 22

لمعهء خورشيد صبح شرع برون تاخت 158

ليك گه كندى كند نفس پليد 306

ما جمله گناهكار و تو شاه 9

مال اگر داشت صرف حقّ مىكرد 17

مال او خون دشمنان مىخورد 17

مانندهء انار كه در پنبه گم شود 116

مانند پنبه دانه كه در پنبه تعبيه است 113

مانندهء سرو نو رسيده 285

ماه درخشندهء چرخ كبود 49

ماه نو ، شامگه ز شهر برفت 170

ماه و خور را به ذرّه‌اى بخشد 43

ما همه شيران ولى شير علم 193

ماهى از اوج شرف شد آشكار 361

مبادا كه بينى ز تأخير حيف 275

مبارزان جهان قلب دشمنان شكنند 348

مجالى اگر يابم از دور چرخ 37 ، 73

مجلس عيش و طرب باقى نماند 414

محيط خرد تقدير او 108

مرگ از تيغ او شهيدش ساخت 170

مرا در جگر آتشين شعله‌اىست 413

مرا روز از سوز دل تاب نيست 413

مژده كاقبال تو ناگه داد 139

مست مكن عقل ادب ساز را 312

مست و بىخود به سفر بايد رفت 67

مسلمانان شه ما خوشدلى بود 403

معبد مردم سحر خيزست 406

معدن اندر تعب ز بخشش او 43

معنى افضليّت اصحاب 14

مغّنى سرودى بگو سوزناك 413

مغنّى ، نوايى به اندازه ساز 165

مقصود ظهور آفرينش 9

مگر شاه چمن در كارزار است 134

مگر لطفش نمايد شاهراهى 6

منتهاى مطالبش خوانم 19

من علم سان رسته در بستان و باغ 64

من كه ثنا خوان ره حضرتم 75

موسى كه فروخت شمع نورش 9

مه به فلك پادشه انجمن است 192

مه كه به خوبى علم افراخته 41

مه توق بر اوج منجوق رفت 290

مه چون برسد برابر او 177

مهر بر اورنگ رخ فروز 192