تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٤

شعرها و مصراعهاى فارسى

كارى بكرد همّت پاكان روزه دار 313

كجا تاب آورد در روى عالم 276

كجا رفت آن همه شوكت كجا رفت 363

كجا رفت تيغ نبردىّ او ؟ 99

كجا شد سوارى كه چون ميل داشت 99

كرا تاب قهر الهى بود 238

كرده تصديق اوليّت او 14

كرم نماى و فرود آ ، كه خانه خانهء توست 381

كز سرچشمه مرا ببريده است 63

كس بىكسانى و من بىكسم 278

كس را به جهان چنين جگر نيست 270

كس را نرسد با تو ز سلطانى لاف 107

كس مبادا همچو من بيدل كه افزوده غمم 338

كسى از ولى نعمتى روى نتافت 194

كسى نبود به جز تو شناسا 6

كشتى آن جا زبون توان كردن 198

كفش چون گشت مكمّل برخيز 67

كلاه سرورى برنهاده 414

كلّه‌اى كو ورا مقرّ باشد 19

كمينه پيشكش بندگانش آن بودى 268

كنونت كه جا داده ميدان بخت 357

كورى چشم دشمنان بغا 19

كوكبه صبح سعادت دميد 156

كوهست گاه جنگ ، كه ابر دست او 148

كوى سرخاب غرق در خون است 232

كه جز گور داماد دختر مباد 312

كه خورشيد سعادت افسر آمد 207

كه در زمان تو آهنگ مىكند به حجاز 315

كه دوران به حرمان نشاند ترا 357

كه شايستهء ملك جاويد اوست 37

كه كس را نداده چنين نعمتى 60

كه من گر صد بلا در پيش يابم 386

كهين هندوى شه گر آرد گذار 333

كى بود ديگر كه من كبزى كنم 64

كيست درين مرحلهء دير پاى 108

كين زمان گويد نشان من بگو 64

كيوان ز فراز آسمانش 177

گر به لطفش دمى به خويش كشى 418

گر ترا روزى در آن جا سر دهند 385

گر ترش رويى نيارد ابر و برق 286

گر چو شيران به گرد خود نگرى 312

گر چه شيرين نمايدت ليكن 96

گر چرخ كشد پياله سيّاره 314

گر چه گهر به سر تاج افسرست 50

گر گرگ اجل جامهء يوسف بدريد 411

گر گل ندمد چهرهء محبوب بس است 411

گره شد غصّه بر دل ، بلكه دل شد آن گره ، كو دل 338

گر يك نفست خاطر آگاه دهند 310 ، 319

گريه‌ام زان است گاه مرگ ياران زار زار 322

گشت پيدا در نكوتر ساعتى 361

گفتم كه : الف ، گفت : دگر ، گفتم ، هيچ 42

گل آتش ميان آتش گل 398

گل از هر طرفى به كف پياله 320

گل امّيد هر طرف بشگفت 159

گل او را فراغ از آفتى باد 45

گل باغ شه ، عالم افروز باد 264

گل به چمن چهره بر افروخته 192

گلشن دولت بر اقبال داد 361

گلى در بوستان پادشاهى 362