تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٣

شعرها و مصراعهاى فارسى

شمع الهى ز دل افروخته 7

شمع تو فروغ شام قدر است 9

شناسا كن به ارباب قلوبم 6

شنيدم كآتش دوزخ هميشه 331

شهان را چو بنده نوازى كند 296

شهان مال خود را به لشكر دهند 394

شهء خسرو منش بر پشت شبديز 363

شه فرخنده اقبال جوانبخت 70

شهى از طارم گردون برآمد 201

شهى كو شهى را نوا ساز شد 296

شيرى كه به گاه كارزارش 330

شيرين زبرت مذاق جانها 9

صاحب كشّاف غوى بوده است 389

صباحان چرا هور لرزيده است 43

صبح اگر چون خور جهان گيرد به تيغ 264

صبح مرغ فلك آمد پديد 276

صد گونه درود باد هر دم 9

صورت تو معنى حسن و صفاست 41

صوفى نهاد دام و سر حقّه باز كرد 267

صهيل تازيان آتشين گوش 124

طالب تخت و كامرانى بود 170

طبع عالم گرفت خوى بهشت 159

طرّهء طرار ، گهى چين زدى 388

طعن طاعون فتاده در تبريز 232

طعنه زده بر ورع بايزيد 389

ظاهر از بيّنات فضل عمر 16

عاشق كه شد يار به حالش نظر نكرد 245

عالم چه بود پيش تو ، آدم كه بود 80

عصمتيان حرم آسمان 261

عقل حيران اين چنين معنى 19

عمر برف است و آفتاب تموز 116

عيد قربان آمد و قربانيان حيران تو 403

عيسى ديوانه را گويم به بازى روز هجر 338

عيسى ز بشارتت چو دم زد 9

غبار از زمين رو به افلاك كرد 186

غريو كوس داده مرده را گوش 123

غريو كوس در گردون فتاده 163

غلام همّت آن شاه عالم افروزم 111

غم ز دل هر چه بريزد يا برد 286

غم كند بيخ كژ پوسيده را 286

غير زلف بتان پريشان نه 366

فتح مبين بود كه اعداى دين 204

فتح و ظفرت شعار لشكر بادا 331

فراق يار جانى روز هجران 171

فرّ يزدانىست اين تبريز را 254

فرس حدس هر كجا راندى 95

فرشش ز محيط خاك برتر 177

فكر غم گر راه شادى مىزند 286

فلك از نسل اوغوز سرورى داد 207

فلك اگر چه به طالع بود سعادت بخش 134

فلك با چنان رفعت و منزلت 359

فلك خواست در مرقد نازنين 12

فلك هر ساعتى رنگى نمايد 363

قاضى عالم كه جهان پرورست 346

قبه‌اش رشك گنبذ كيوان 406

قضا جامهء عافيت چاك كرد 150

قضا را چه حاجت به خيل و حشم 99

قلم را سر و برگ اين قصّه نيست 413

قوس حلاجى نيست بنيهء تن 94

كاى به ازل گوهر پاك آمده 310