تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩١

شعرها و مصراعهاى فارسى

رموز مصلحت ملك ، خسروان دانند 373

روان بر فروزم درين انجمن 37 ، 73

روز بيرون رفتنت از چشم من خون مىرود 114

روزى خود ز خشت سازى ساخت 16

روشن گردد چو صبح پيدا شودت 138

روى زمين ز مقدم شاه گلشن است 359

ره حقّ تواند شدن پادشاه 394

ز آن چنان خون كه از لگد ريزند 312

ز آواز يلان رعد مانند 163

ز انفاس پيرى كه وقت سحر 407

زانكه من مستقيم آبم كشد 393

زان نگنجد در سراى سترگ 19

ز بازوى خود كرده روز وغا 116

ز بحر عدل خاقانى سحابى 343

ز بخت جوانت جهان تازه گشته 48

ز بزمش يافت مه گيتى فروزى 70

ز بس غوغا كه عالم سوز گشته 163

ز بس نيزه كه بر سر بيشه بسته 124

ز بس نيزها ، بيشه‌اى شد در هوا 150

ز بيخ مژه اشك انگيخته 407

ز تاب شعلهء خورشيد تابان 288

ز تاب نهيبش كه كوه افگن است 333

ز تدبير و شمشير و فرهنگ او 362

ز ترك و فرس پيدا گشت شاهى 207

ز تيغش كوه مشرق غرق خون شد 201

ز جام باده مرا روشنى دل هوس است 417

ز خون خوردن به عهدش چرخ خون ريز 253

ز داور به مرگش اشارت رسيد 99

ز درّ مدح شه در جشن فضايل 74

ز دى يخ بسته بود اطراف آذر 214

ز رستم به مردى بر آرد دمار 42

ز روى عدل تو چشم بتان سيه روىست 315

ز عدلش جان مظلومان سحرگاه 254

ز عكس هر گل نقشى كه ساخت نقاشش 219

ز قوس افگند گردون تير سرما 213

ز كوپال او صدمه‌اى رو نمود 43

ز كوى ميكده ياران عنان بگردانيد 313

ز گرد سپه روشنايى نماند 147

ز گرد و ز پيكان هوا تيره گشت 148

ز گردى كه بر آسمان شد چو دود 186

ز گرز گرانش به گاه نبرد 362

ز گوپال او صدمه‌اى رو نمود 43

زمانه تابع فرمان و رايش 323

زمانه عهد نداند فلك وفا نكند 336

زمانه همچو ايّام جوانى 363

ز مهر روى تو ظلّىست آدم 6

ز مهر مادر آن فرزند نيكو 417

زمين درياى موج افگن شد از خون 149

زند شعله از چاك سينه علم 413

ز نور عدل او عالم منوّر 32

ز هر مرآت هستى جلوه‌گر اوست 5

زهى احسان كه در ملك وجودش 5

زهى پهلوان مرد شمشير زن 391

زهى در زمانت ز اوج شريعت 47

زهى قبّهء عالم‌آراى تو 12

زهى نازنين مرقد جانفزا 12

ز يارى توفيق خواهم هميشه 295

زير لب خندند هر سو خلق بر رسواييم 337

زين دوات و قلم در اين ميدان 249

سازگارى ساخته كار مرا 385