تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٩

شعرها و مصراعهاى فارسى

چون قپق هر كه خواست افسر زرّ 249

چونكه ثانى مصطفى باشد 14

چونكه مه فكر به ميغ اوفتاد 306

چون گه تفسير ، سخن ساختى 389

چه باشد اگر اتّفاق اوفتد 165

چه بستانىست عدل پادشاهى 45

چه توفير ازين به كه يك مشت خاك 394

چه رستم چه بيژن چه اسفنديار 333

چهره دولتى كه كس نگشود 189

چه شد كز فقر ميل جاه كردى 262

چه كميتان تازى اندامند 308

چه كنى در ميان رنج خمار 312

چه گويم وصف آن بستان مرغوب 45

چه گويى آن پليدان را كه آتش 331

چهل چشمه ، چهل چشم است در راه 231

حبّذا ، زنده رود و آب زلالش 247

حبّذا سدّهء كه هست در او 307

حرف هر خصلتى كه محمود است 38

حضرت او قاضى سوداوىست 389

حقّهء كحل الجواهر كآورد كحّال شهر 221

حكم خدا فتوى نعمانيش 346

حكيم محقّق چنين زد رقم 368

حمله‌شان پيدا و ناپيداست باد 193

حياتت قرض و جان دادن ادايش 401

خاصّه آن را كه يقينش باشد اين 286

خامه از كاتب شكايت مىكند 63

خانه را ملك خويش پندارى 381

خانه مىروبد به تندى او ز غير 286

خجسته ذات شريفش به صورت بشرى 110

خدايا به توفيق را هم نماى 357

خداجويان گذشتند از دل خويش 390

خداوند عالم چو اين بنده ديد 39

خدمتم آخر به وفايى كشد 75

خرد در ملك هستى كرد سيرى 6

خرده گزين درم كس مباش 167

خرمن از دانه مىشود فيروز 232

خشت در زير سر به خاك افتاد 16

خشك ناكرده از عرق جامه 418

خصلت اين بنده ايازى بود 75

خنده زنان از كمرش لعل ناب 110

خوان ملاحت تو بگسترده‌اى 42

خوش آن فرخنده ايّام بهارى 363

خوش آن وقتى كه چون خرّم شدى دشت 363

خوش آن وقتى كه چون گل رخ نمودى 363

خوشا عالم كه دارد چون تو شاهى 251

خوش باش تا نتايج اقبال در رسد 145

خوشهء مرگ دانه‌اى بر داد 232

خوى ز عقل ملكه باز كن 64

خه خه ازين سرو كه باغ جهان 361

خيال خام مرا بين كه در سراچهء دهر 417

خيز و چو خورشيد بر آفاق تاب 137

دام آهوست گو بيا دم او 308

دام پى صيد غزالى به دست 389

دانه‌اى در ميان خلق فتاد 232

دانهء خون بر تن هر نوجوان 323

دبدبهء زهد زدن راه او 388

در جمله جهان جز تو جهانبانى نيست 107

در آخر گل سوى بزمى گرايد 128

در آن بيشه نه گرگ از شير مىرست 124

در بزم چمن لاله اگر جام كشد 314