تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٨

شعرها و مصراعهاى فارسى

جملهء عمر به كفاشى شد 67

جمالش عكس در چشمه نمايد 232

جنّتى نزهت او رشك بهشت 383

جنگ ارچه به زور دست و شمشير بود 81

جوان من به جفا تا كيم ملول كنى 3 ، 218

جود او موجب سرور نبى 17

جوان پهلوان مرد همّت بلند 290

جهان از فتنه و آشوب خالى 324

جهان پهلوان بود در كارزار 267

جهان چاكر شاه يعقوب باد 362

جهاندار هر چند باشد بزرگ 359

جهان را از براى حقّ فدا كن 390

جهان را شادمانى تازه گرديد 343

جهان شد به گرد اندرون ناپديد 147

جهان گر چه سر منزل پر غمىست 39

جهانى در بلاى دل گرفتار 276

جهد و بال ، اين چه پريشانى است 259

چرخ از تگرگ ، ريزش درّ يتيم كرد 113

چرخ كه از گوهر احسانت ساخت 311

چشم دولت به طلعتش مقرور 409

چمن از ژاله كردى اشك بارى 363

چمن دوزخ شده ، گلها چو آذر 288

چنان باشد كه خار ناسزا كار 128

چند در اين منزل تن مستمند 404

چندين سرو پاى نازنين از سر دست 283

چنبر نه چرخ بسى بيخت خاك 310

چو آتش اگر سركشى مىكنى 188

چو آمد دم كرّنا در خروش 147

چو آن گرد سوى هوا بر شتافت 176

چو از وصلم مراد دل ندادى 123

چو اين دولت به شمشير ايستاده 52

چو باشد سرانجام ما ترك كام 179

چو بر بيد افتاده نام خلاف 300

چو خاقان در آيد به پيكار گرج 333

چو زد شعله قهرش سوى قره قره 333

چو سوسن سايبان سوسنى ساخت 134

چو سوسن گرد بر گردش شگفتى 363

چو شد پيروى شريعت شعارت 48

چو شه بر سپاهش سپهدار ساخت 362

چو فرصت عزيزست كارى بكن 357

چو گردم پاك از لوث علايق 6

چو لاله گر چه مرا ، داغهاى كهنه بسىست 417

چو من در كوى او آواره‌اى نيست 171

چو مه در خاك اين منزل فرو رفت 403

چو نرگس بر فرازش رخ نمودى 363

چو واجب بود كز جهان بگذرم 173

چون ابو بكر اين تقدّم يافت 14

چو نام شاه عالم باد نامى 74

چون به دشت آورد تك تازى 308

چون به ظليّت ز حق فايق شده 44

چون به وصف روى خوبانم كشد 63

چون پنجهء او ميان تهى كرد 330

چون جام شكر ننوشى خمار رنج بچش 415

چون دانش تو خرد نداند 46

چون ز صدف سوى جهان آمدى 49

چون شير به خود سپه شكن باش 256

چون صبح ، دمى سرد بر آور كه ترا 310 ، 319

چون فشانيد ابر احسان را 43

چون كه به محبوس دلم شهره شد 64

چونكه خورشيد به روزها تافت 284