تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٦

شعرها و مصراعهاى فارسى

بس كه رسوا شده‌ام بهر تو هر جا كه دو كس 338

بس نبود اين شام تا خفتن مرا 64

بسى در تربيتها سعى بردى 56

بسيط دهر دگر گشت جاى امن و امان 204

بفرمود تا بركشيدند كوس 147

بقاى سرمدى عنوان جاهش 6

بكوشم كه تا شاه گردانمش 56

بگذشته قدم ز چار اركان 9

بند گران بار هوس بس مرا 403

بنگر درّ بخت بايندر 22

بود در آفتاب خسبيده 16

بود در دل قصّهء دشوار ، يعنى ترك جان 338

بود يابم ازين غربت رهايى 6

بوستان لطف او آماده است 44

بوى تو نكردست جهان فاش هنوز 114

به آدم سرير خلافت دهيد 37

به انجم بسى زخم آورده است 43

به باغ دلگشا سرده روانم 386

به بومى كه يا بى درخت خلاف 300

به بازوى مردى ببرم سرش 58

به پيش كسى كى سجود آورد 195

به تيغ از خلوت وحدت بريدى 262

به تيزى همچو شمشيرست قايم 52

به جز عجز و نياز و دردمندى 6

به خاك ار رسد پرتوى زان عتاب 239

بهر تاريخ طلوعش عقل گفت : 361

به زير سايهء شه شاه بادا 362

به سعيش كاخ دين معمور بادا 316

به شادى چون نخسبد خوش جهانى 253

به صفهان رو وان بهشت جهان بين 248

به عالم با وجودت غم نباشد 251

به عالم گاه فصدش چون كه گلگون خون او ريزد 418

به عدل و دهش طرح سدره فكن 61

به عقبى بهشت مسلّم بجو 357

به عهد شاه جهان راست شد ترازوى عدل 204

به قوّت چو پيل و به بازو چو شير 291

به قهر ار نهيبى به گردون دهد 333

به كرمان كشد تاك تفليس را 333

به گفت يار مانندست لطف باد نوروزى 339

به گاه لطف ، فلك را خرد كنى تعليم 136

به گرد آن سرا پرده گذر كن 207

به گرد اندر همى شد چشمه پنهان 149

بهل تا يك زمان گردم شتابان 386

به ما بنما جمال گيتى افروز 6

به منزلگاه ميدان چشمه‌اى ساخت 231

به ملك بود و نابود اوست مالك 5

به نامردى رخ مردى شكستن 128

به نيرو فروتر ز رستم نبود 99

به وقت چاشتگه شب پر ز سرما 214

به هر محفل كه چون گل رخ نمودى 403

به هر كس لطف بىاندازه كرده 363

به هر مرغزارى كه پرداختى 213

به يك توجّه مردانه آن چنان بركند 314

بيار مى كه زمانى فراغ مىخواهم 417

بيا زاغا مرا يك چند بگشا 386

بيا ساقى چو وقت جام مىشد 168

بياييد اى قدسيان سماك 37

بىتو در چشمم نمىآيند خوبان ، وه كه من 318

بىزحمت و محنت به صفايى نرسى 334