تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٥

شعرها و مصراعهاى فارسى

اى فهم ترا كمال دانش 46

اى گرفته به جور خانهء خلق 381

اى گل بستان جهان پرورى 49

اى رخت هوس به چرك دهر آلوده 82

اين اثرها كه ديدهء جزوىست 189

اى نهان كرده روى خود از خلق 352

اين تردّد به ره مدرسه چند 67

اين چو ريحان سبز تلخ از زهر 20

اين چه نهال است به طرف چمن 361

اى ندانسته رتبت صديق 14

اين درختان به نزد اهل كمال 168

اين دل و اين زهره كه را در مصاف 112

اى نديده خمار سكرهء موت 96

اين زمان گو ببار گريهء خون 387

اين فلك حلقه‌ايست بپرش او 20

اين فلك كار سهمناك افگند 170

اين قپق راست خامه آيين است 249

اين مستى تو مستى مست دگرست 109

اى نور تو در كلّ مظاهر ظاهر 79

اين وفايت به تخت كام نشاند 104

با خرد ميل سوى مل چه كنى 312

باد اگر همرهش بتازاند 308

باد درين راه بسى خاك بيخت 49

بادهء خون ريخت به جام همه 323

بادهء مستى مرا دادى كزو هستى نماند 311

باريد به باغ ما تگرگى 321

بارك اللّه وفا همين باشد 104

باز وقت آمد كه سرو من به بستان بگذرد 329

بازى چرخ بشكندش بيضه در كلاه 267

باش تا صبح دولتت بدمد 189

باغ جهان تازه و خرّم ازوست 246

با قدرت تو قدرت عالم همه هيچ 80

با كف چو دف ، شكم همچون دهل 239

با كفش اين چشمهء سيماب ريز 110

ببر اى خضر سوى اسكندر ثانى 32

بپوشيده ز جنگ پهلوانى 163

بحر بسى سال در اين جوش بود 49

بحر هر گه كه موج زن گردد 33

بر آهخته تيغ جهانگير را 362

بر اعضاى او هيچ آسيب نه 99

بران حشمت و شوكت و ملك و مال 368

بر اولاد تو بخت فيروز بادا 48

براى خود ثواب سرمد اندوخت 343

بر اين فرخنده اقبال همايون 74

بر پشت سمند هر سوارى 9

بر تلخى آن تو صبر كردى 9

بر تو ملك اين وفا مسلّم كرد 104

برخاست غبار تا به افلاك 289

بر خلق و خالق ولايت سزاست 39

بر سر تاج ملك افسر باد 22

بر غير تو اسم مصدريت نه رواست 80

برف پيرى چو بر سرت بارد 94

بر كفت برده بهره‌اى دريا 242

برگ بر شاخها زبان دارد 168

بر لوح زبرجدى به كلك تقدير 4

برو هم زانوى همچون خودى باش 128

بر هيچ شهر سايه نيفگند رحمتت 281

برهنگان ره عشق تاج بخشانند 257

بس بناها كان فلك انبوه كرد 326

بس شاخ صبوريى نشاندى 9