تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣

ذكر استيلاى سلطان خليل بعد از وفات حضرت صاحب قران بر تخت ايران

ذكر استيلاى سلطان خليل بعد از وفات حضرت صاحب قران بر تخت ايران

ذكر استيلاى سلطان خليل بعد از وفات حضرت صاحب قران بر تخت ايران

حضرت خاقان سعيد آخر نهضتى كه فرمود ، غزاى گرجستان بود . در شهور سنهء احدى و ثمانين و ثمانمائه ( 881 ) انفاذ فرمان والاى انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا [ 9 / 41 ] فرموده ، عساكر جرّار و جنود بىحدّ و شمار ، از اقاصى ممالك محروسه جمع نموده ، عازم غزاى [ كفار ] گرج و متوجّه [ الغاى ] « 1 » آثار هرج و مرج در آن بلاد گشت ، تا از حرف « 2 » تيغ آبدار « 3 » اسم ليكون كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا [ 9 / 40 ] در صفحات دنيا باقى دارد و تخم ثواب صالحات افعال در مزرع اعمال خويش كارد .

و در اين سفر همايون اثر از كمال تفرّس و فرط تحدّس كه آن حضرت را همگى حاصل بود ، بر آينهء ضمير منيرش پرتو مىافگند كه شب عمر به پايان رسيده و بر مشارق مفارق آثار صبح شيب ( 48 - پ ) دميده است . بر بام بنيه برفى نشسته كه اثر آن عرق سكرات است كه از چشمه سار بدن روان گردد « 4 » و آسياب فلك بر صحن سر آردى ريخته كه خمير تن از نتيجهء آن در تنور فنا نان گردد . پيرى اگر چه از پشت دو ته « 5 » ، كمانى ساخته ،

( 1 ) . PF : القاى ؛ با توجه به فحواى عبارت تصحيح شد ( 2 ) . P : خوف ( 3 ) . F : نامدار ( 4 ) . ب : گشته ؛ در بالا به « گردد » اصلاح شده است ( 5 ) . P : دو تا