تاريخ عالم آراى امينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

نامى ساختن اين كتاب سامى به القاب نامى عالى حضرت ممالك پناه ، ملايك سپاه ، يوسف مصر عدالت « 1 » و رأفت ، يعقوب كنعان خلافت ، پادشاه خسرو نشان ، غياث السّلطنة و الخلافة ابو المظفر يعقوب خان كه مقصود از ترتيب اين مقدّمات نتيجهء ذات عالى صفات آن سامى رتبت و غرض از تأليف اين تاريخ عالم‌آراى « 2 » بيان سوانح حالات آن عالى حضرت است .

خوان ملاحت تو بگسترده‌اى * با « أنا املَح » نمكى خورده‌اى

باب سيوم ، شجاعت و قوّت بازوى مردى : در معركهء شجاعت ، رستم سر افكندهء ستم تيغ او و در مصاف بسالت بيژن اسير حملهء بىدريغ اوست . نيزه‌اش تيغ كوه « 1 » را به خاك اندازد و همچو رُمح شعاع در سينهء صبح چاك اندازد . تيغش دريايىست كه گوهر آن از جواهر نفوس ناطقهء اعدا مهيّا گشته يا سمايىست كه هر كوكب جوهر از او به سر حدّ بلاد ظفر و مراد راهنما گشته . تيرش الفىست كه چون در عين اعداى ناكس نشسته ( 24 - ر ) پى مرگ را بديشان عيان نموده « 2 » و چون در بين « 3 » ايشان فتاده ، همچو غراب البين شدّت حالت يوم البين « 4 » را با ايشان بيان فرموده ، اين يك حرف است كه در قطع تقاطع « 5 » حروف كفاف هر كس است .

بيت مشهور

گفتم كه : الف ، گفت : دگر ، گفتم : هيچ * در خانه اگر كس است يك حرف بس است

كمانش نونىست كه در ظلمات « 6 » معركه جهت نجات ، انين « 7 » تسبيح ذو النون از او شنوند ، و چون نون « 8 » دوات اقلام ، سهام برات جواز « 9 » ارواح از او به سر حدّ بلاد اشباح اعدا برند .

گرزش مرغىست كه فارغ بال در هواى معركه با شش پر همراه طايران « 10 » أُولِي أَجْنِحَةٍ [ 35 / 1 ] در پرواز است و كوپالش در ميان سلاح به سركوبى دشمنان بىفلاح سرافراز :

در وصف شجاعت « 11 »

ز رستم به مردى برآرد دمار * بپيچد « 12 » سَرِ دستِ اسفنديار

اگر گيو و گودرز ، اگر بيژن است * گه مردى « 13 » ، او چو پيره زن است

( 1 ) . P : كوه تيغ ( 2 ) . P : نمود ( 3 ) . P : ما بين ( 4 ) . P : يوم الدّين ( 5 ) . P : مقاطع ( 6 ) . P : گلستان ( 7 ) . P : امين ( 8 ) . P : خون ( 9 ) . P : جوزا ( 10 ) . P : بر همه طيران شوند ( 11 ) . P : شعر ( 12 ) . P : بپيچيد ( 13 ) . P : مردن