سفرنامه كلات ( فارسى ) — الصفحة ٥٢٣

فصل هيجدهم تاريخ نادر شاه افشار

اين بود كه طرفين هر جا را كه در آنوقت در دست داشتند متصرف شوند ولى دولت عثمانى صحت مصالحه را منوط بامضاى طهماسبقليخان دانست ، لهذا شاه ايران مجبور شد كه معاهده نامه را نزد او بفرستد و امضاء بخواهد طهماسبقليخان از شنيدن اين مصالحه زياد برآشفت به پادشاه و چند نفر از اعيان نوشت كه ، به زودى بحضور ملوكانه خواهم آمد و لزوم فسخ اين مصالحه ننگ‌آميز را ثابت خواهم كرد و عمده فضاحت مصالحه اين بود كه شاه طهماسب ابدا اسمى از استخلاص اسراى ايران نبرد و آزادى آنها را نخواست بنابراين در سنه 1734 مطابق سنه 1145 هجرى با كمال سرعت از مشهد بيرون آمد و با تمام قشون خود كه بيش از شصت هزار مرد جنگى منتخب بودند به اصفهان رسيد بحضور پادشاه رفت و گفت اول بايد كسانى را كه بقبول چنان بزرگ ننگ رأى دادند عبرت ديگران ساخت و پس از آن به سختى با دشمن جنگيد ولى پادشاه به نقص مصالحه كه با عثمانيها كرده بود ميل نداشت ، طهماسبقليخان به پادشاه گفت كه اغلب اهالى دربار با من دشمن هستند و ساعى بودند كه پادشاه را بكشتن من وادارند پادشاه اصرار كرد اطلاعات او خطا است طهماسبقليخان فورا يكدسته مكتوب در مقابل پادشاه گذاشت و گفت مطالعه اين مكاتب بر پادشاه معلوم خواهد كرد كه من حق دارم بجان خود بترسم اين را گفت و بيرون رفت مكاتب مزبوره را چند نفر از نجباى دربار بطهماسبقليخان نوشته بودند و از اعمال و خيالات يكديگر به او خبر داده بودند و از يكديگر بد نوشته و از گفتگوهائيكه در حضور پادشاه شده بود به او اطلاع داده بودند و از عدم لياقت پادشاه نيز نوشته و در خيرخواهى نسبت بطهماسبقليخان مبالغه كرده بودند ، پادشاه از خواندن اين نوشتجات متعجب شد و خيانت را بزرگتر و شايع‌تر از آن ديد كه بتوان مجازات داد ، مگر آنكه بخواهد بيشتر از نجباى دربار را بقتل برساند ، لهذا كاغذها را پاره كرده و بهتر دانست صبر كرده در موقعى مناسب‌تر سزاى خيانت آنها را بدهد ، طهماسبقليخان كه با قشون خود در بيرون