سفرنامه كلات ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٢

فصل چهاردهم وقايع عمده متفرقه كه در زمان توقف ما در كلات واقع شده

است كه اين مسافت بعيده را كه زياده از هشت فرسخ است پياده دويده تا اينجا رسيده است ، لازم نيست حالت خودمان را تشريح كنيم كه بچه حالتى گرفتار شديم هرصاحب حسى ميداند كه در چنين موقعى حال سنگ آب ، بلكه سنگ خارا كباب مىشود واقعا بمرگ راضى شديم و ضعيفه را اينطور تسلى داديم كه ما و جناب حاكم بحضور حضرت اشرف عريضه‌اى [ عرض ] ميكنيم و يقين است شترهاى تو را پس خواهند داد معلوم شد ضعيفه علاوه از غصه شترها براى بچه‌هاى يتيمش ميترسيد و از حرفهاى حسن خان بشبهه افتاده كه مبادا واقعا اين دو طفل يتيم گرفتار قهر و غضب حضرت اشرف شده باشند ، بارى بهر وسيله‌اى بود او را ساكت كرديم و خان حاكم او را فرستاد باندرون و سفارش كرد شامش بدهند و شرحى به جناب « جليل الملك » بيگلربيگى خراسان در توجه ضعيفه نگارش داده و ما هم شرحى به حضرت اشرف عريضه كرده استدعا كرديم شترهاى ضعيفه را پس بدهند فردا صبح ضعيفه را روانه شهر كرديم دو روز از اين مقدمه گذشت تلگرافى از حضرت ، بخان حاكم رسيد به اين مضمون كه « اين چند نفر دزد راه عبور قوافل را از آن حدود مسدود كرده‌اند البته سوار بفرستيد بروند و آنها را زنده دستگير نموده به شهر بياورند و اگر مدافعه كردند آنها را با گلوله بزنيد » .

از وصول اين تلگراف خان حاكم بسيار مسرور شد ، چرا كه شنيده بود « شاه رضا » اموال بسيار از قوافل گرفته در كوه ذخيره گذاشته و از اينكه حسن خان سهم او را از غنائم نداده بود كمال افسردگى را داشت ولى از اين مأموريت خوشحال شد و فورا فرستاد حاجى حبيب را كه تقريبا فراش‌باشى يا نايب الحكومه او بود حاضر كردند و با او مشورت كرد و « محراب‌بيك » قلعه بيگى كلات را هم خبر دادند آقا سيد حسين هم آمد ما هم در مجلس مشاوره حاضر بوديم و بالاخره اتفاق آراء بر اين قرار گرفت كه بيست نفر سوار و بيست نفر تفنگدار