تاريخ راقم ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦
ذكر وفات خواجه عبد الله هاتفى
بيت
در برّ و بحر ذكر بزرگيش معتبر * در شرق و غرب نام كريميش داستان
مدّت حيات مصروف صحبت اولياى عظام و علماى كرام داشته بعد از آنكه وقت رحلت شد در شهور 927 چرخ بىمدار و دهر ناپايدار آفتاب فلك فصاحت و اختر برج بلاغت را از ذروهء افلاك به حضيض خطهء خاك انباشت . ميرزا ابراهيم در تاريخ سيّد السادات گفته :
تاريخ
سيد فاضل رضى الدين كه بود * زبدهء اولاد امجاد بتول
رفت از دار فنا سوى بهشت * شد مقيم كوى ارباب وصول
بهر سال انتقالش عقل گفت * « انتقال زبدهء آل رسول »
ذكر وفات خواجه عبد الله هاتفى
ذكر وفات خواجه عبد الله هاتفى
خواجه عبد الله مولد شريف او در ولايت جام است . مشار اليه از وراى پردهء لاريبى « هاتفى » خطاب يافته بوده به حليهء كمال آراسته و به زيور فضل و افضال پيراسته به فصاحت بيان و بلاغت لسان متّصف و هر يك از فضلاى زمان و ظرفاى دوران در حضور او به عجز و قصور خويش معترف . عبارات عذب او در مذاق همگنان شيرين‌تر از ماء معين و چهرهء الفاظش به چشم باريك بينان نمكين‌تر از جمال حور العين .
بيت
نه در صحايف كردار او رقوم غلط * نه در جرايد گفتار او خطور خطا
صفير خامه‌اش عند ليب خوش الحانى است ، در چمن جان و دوات و مدادش غنچه‌اى است خوشبوتر از دستهء سنبل و سفال ريحان [ كذا ] بلكه در صحراى صحيفه نافهء مشك‌فشان .
بيت
به مدح خدمت او چون دوات خامهء او * خرد گشاده دهانست و بخت بسته ميان
هرچه از چشمهء دل به نهر زبان جارى مىكرد از محيط بيكران الهى بوده و هر زلال سلسبيل فوايدى كه از ينبوع دهان او جريان مىيافته در مذاق مستمعان حلاوت جان