تاريخ راقم ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

ذكر تولد سلطان حسين ميرزا تا زمان وفات سلطان حسين ميرزا ابن سلطان منصور ابن سلطان غياث الدين ابن اميرزاده بايقرا ابن عمر شيخ ابن امير تيمور گركان

نهال اقبال نوباوهء شهريارى از جويبار بهار گلشن كامكارى نشو و نما يافت بعد از وفات ابو القاسم بابر ابن بايسنغر در مرو شاه جهان كه ام البلاد ولايت خراسان است در شهور 861 به تخت شاهى و بر سرير مملكت پناهى نشست . از آنجا به دار السلطنهء بهشت خاصيت هرات به عزّت از هرچه تمام آرام يافت و نقد اوقات را صرف صحبت كيميا - خاصيت علما و فضلا مىكرد . افراد و اشخاص كرام بل جمهور طوايف انام به حكم نافذ او منوط و مربوط گشته . نظام حال خلايق و انتظام مجموع طوايف را در سلك ضبط و ربط در آورده ، اجنحهء هماى سعادت و اقبال را بر مفارق بلند پروازان اوج عزّت و شكسته‌بالان آشيان عزلت آن ديار فيض آثار گسترانيده در سايهء رفيع پايهء « سلطان العادل ظل الله فى الارض » مرفه الحال و آسوده احوال گردند و اين خاقان فلك مكان رفعت توأمان از واهب العطايا چهارده پسر و يازده دختر كرامت فرموده . اما گويند با وجود غرور سلطنت و كامرانى از فيض صحبت علماى عظام و فضلاى كرام آنقدر بهره‌مندى حاصل كرده بود كه صاحب تأليفات گشته و يكى از جملهء مصنفات آن شهريار مجالس العشاق است . بىتكلف بر همه روشن است كه شمع محفل اصحاب و چراغ مجلس احباب مىتوان گفت . ايام حيات معز السلطنه و الخلافة شصت و نه سال بود . چون زمان دولت ناپايدار دنيا سر آمد به گوش جانش الهام مسرت « وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ » رسيد . در شهور 911 فرّاش قضا شادروان سلطنت و پيش خانه دولتش را به سوى دار الملك آخرت كشيد . و هر يكى از علماى عصر و فضلاى دهر كه از خوان احسان سلطان بهره‌مند بودند تاريخها نوشته‌اند .

بعضى از آن اين است كه مرقوم گرديد .

تاريخ

خسرو غازى ازين فانى سراى * ناگهى تا سوى رضوان راند رخش

دادبخشى بود دايم كار او * گشت از آن تاريخ فوتش « دادبخش »

ديگرى چنين گفته :

تاريخ

دريغ و درد كه شاه جهان ابو الغازى * كه شد به ماتم او روزگار نوحه‌سرا

ازين سرا به سوى آن سرا چو رحلت كرد * شفيع حضرت او باد خواجهء دو سرا

چو سال فوت وى از پير عقل جستم گفت * « هزار حيف ز سلطان حسين بايقرا »