تاريخ انحطاط مجلس ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

[ شعرى در اعتراض به غصب قريهء علىآباد ]

بود ز اين پيش مرا مزرعه بس مرغوب * چون به موقوفه اجدادى من بد منسوب

پى تسخير وى آراسته ميدان حروب * بذل كردم برهش آنچه مرا بود اموال

تا رسيدم بوصالش چو به بلژيك پروس * در برش تنك كشيدم چو يكى تازه‌عروس

بس حسد برد به من چرخ دغل باز عبوس * تاخت ناگه بسرم قونسول ديوانه روس

شد مبدل بشب هجر مرا روز وصال * هرچه گفتم بود اين كار خلاف قانون

بلكه در عرف سياست ز نزاكت بيرون * حاكم سابق دزد بدانديش جبون

هيچ نشنيد بناچار سرم زار و زبون * جگرم هست از اين غصه ز خون مالامال

پس بناچار زدم جانب رى كوس رحيل * تا كه آگاه نمايم وزرا زين تفصيل

كه شده روح استقلال از اين وقعه عليل * بنمايند مگر رفع مرض را تعجيل

ما نيفتيم بخارى به چه اضمحلال * شد ز بخت بد من دوره آشوب شروع

هم ز مغرب خبر جنگ عمومى مسموع * هر زمان حادثه‌اى از طرفى كرد طلوع

يافت ناگه خبر آمدن روس شيوع * كه كند تختگه شاه عجم را اشغال

اين وقايع چه پديدار و گر مكتوم است * نيك دانم كه بر حضرت تو معلوم است

شرح اين قصه پرغصه ز بس مشئوم است * ننويسم كه نگويند قلم مغموم است

مطلب خويش نگارم بطريق اجمال * ملل شرق از راه بلندى خيال

اوفتاده همه اندر طلب امر محال * گرچه بيچاره ضعيف است و پريشان احوال

بتوهم بسپهرش علم استقلال * بتخيل بثريا زده خرگاه جلال

ملل شرق ، بىبهره ز علم و عملند * پس عجب نيست كه بدبخت‌ترين مللند

ليك از همت عالى و خيالات بلند * متصل منتظر حادثه محتملند

بجز از بخت نخواهند حصول آمال