تاريخ افضل ( بدايع الأزمان في وقائع كرمان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥

[ قصهء ملك ركن الدنيا و الدين عماد الاسلام و المسلمين قاورد بن جغر بيك كه او را قره ارسلان گفتند .

ز زخم تير تا پاى خداوند * بدستى مانده بد يا نيز كمتر

ز ديگر سو بدان سو تير بگذشت * كه از تيرى نيالودش به خون پر

ملك چون سرو و گل نازان و خندان * نشاطى باد پائى خواست ديگر

ملا يك در هوا آواز دادند * ز شادىّ و شگفت اللّه اكبر

ز فرّا يزد از آثار دولت * نشانى باشد اين واضح نه مضمر

دو پيكر بود اسب و مرد جنگى * بسوزانى و تيزى برق و صرصر

به زخم اندر چه داند تير پيچان * تفاوت جستن از پيكر به پيكر

به گيتى ز آب و آتش خيره‌تر نيست * دو جانور يار شيطان ستمگر

سياوش را و خسرو را نيازرد * چو فرّ ايزدى ديد آب و آذر

تهور گرنه بد بودى ز شاهان * نه جوشن داردى در كين نه مغفر

چه بايد مغفر از آهن مرآنرا * كه يزدان داده باشد مغفر از فر

ايا شاهى كه شخصت را بياراست * بعقل و حلم يزدان پيكر و بر

فزون شد دولتت تا بازگشتى * ز جنگ سگزيان ديو منظر

توان بردن هنوز از جنگ جايت * دريده زهرهء سگزى به زنبر

از اكنون تا پسين روزى ز گيتى * بر آن خاك ار فرود آيد كبوتر

ز بس آغاز خون كز دانه چيند * طبر خون رويدش از حلق و زاغر

چنان كردى كه بر ايوان شاهان * بجاى جنگ گاه رستم زر

ازين پس مرترا در زين نگارند * تن تنها دريده قلب لشكر

بعون رخش و زال و تير سيمرغ * ز يك تن كرد رستم پاك كشور

تو تنها گر بكوشى با سپاهى * چو قوم عاد در بالاى صرصر

چنانشان بازگردانى كه از بيم * برادر سبق جويد بر برادر

ترا سيمرغ و تير گز نبايد * برخش جادو زال فسونگر

ز مردى و جگر نگذاشت باقى * مصور بر تو اى زيبا مصوّر

الا اى نامور شاهى كه هستى * ز شاهان در هر انواعى مخير

ز سهم افزاى كارى بازگشتى * كه آن با ديده كس را نيست باور