سفر نامه هاى سهام الدولة بجنوردى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

روز شنبه پانزدهم

سروش غيبم به گوش گفت پنهانى * چه حيرت است تو را با همه سخندانى

در جواب گفتم مىدانم . « همه‌كس طالب يارند چه هشيار و چه مست »

لكن طلب اين نوع عوام كوركورانه است . گفت تفاوت ندارد . « مقصود خدا آمد ، اينها همه راه است . »

گفتم :

كاشكى پرده برافتادى از آن منظر حسن * تا همه خلق ببينند نگارستان را

گفت اين امكان ندارد آنوقت طالب و مطلوب يكى خواهد شد . در صورت بىپردگى احتياج از ميان خواهد رفت و عالم كثرت مبدل به وحدت خواهد گرديد و نظام عالم به هم خواهد خورد .

گفتم بلى صحيح است چنان كه مىفرمايند : « كنت كنزا مخفيا فاحببت ان اعرف » ، لاكن مىبينيم از آن كنز در دست ما چيزى نيست و همه را ساير ملل برده‌اند . چنان كه هرروز گنجى شايگان از اين خاك منكشف مىسازند ، مثل قوهء الكتريسيته « 1 » و قوهء مغناطيس و غيره غيره و اسباب راحت ابناى جنس خود را فراهم مىآورند .

گفت راست است ولى « هزار نكتهء باريكتر ز مو اينجاست » كه نمىتوان گفت .

گفتم تو هم مثل من در توهّم بوده‌اى ؟

گفت تو هنوز قابل شنيدن آن نكته نيستى و الا مىتوانم به دليل به تو القا كنم .

گفتم پس بهتر اين است از اين در لب بربندم .

گفت مگر نمىدانى كه گفته‌اند :

بازگشتم از سخن زيرا كه نيست * در سخن معنى و در معنى سخن

گفتم مىدانم :

( 1 ) اصل : اليكترسيه