تجارب الأمم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٧
سخن از نيرنگى كه معاويه هم بر خويشتن روا داشت
سخن از نيرنگى كه معاويه هم بر خويشتن روا داشت
سخن از نيرنگى كه معاويه هم بر خويشتن روا داشت
[ و به سود او بود ] در ميان بنديان بسيارى كه معاويه [ در صفّين ] در بند كرده بود ، مردى بود از تيرهء اود ، با نام عمرو اوس . از همرزمان على بود . معاويه بر آن بود تا همه‌شان را بكشد .
عمرو اوس به معاويه گفت :
- « تو دايى منى . مرا مكش . » اوديان نيز برخاستند و گفتند :
- « خويشاوند ما را به ما ببخش . » معاويه گفت :
- « به كار وى كارىتان نباشد . سوگند كه اگر راست گويد ، نيازى نيست كه شما در ميان افتيد . اگر دروغ زند ، درخواست شمايان بيهوده است . » سپس به وى گفت :
- « از كجا دايى تو شدم ؟ ميان ما و تيرهء اود پيوند خويشى نبوده است . » عمرو گفت :
- « اگر به تو باز گويم ، آيا از كشتنم در مىگذرى ؟ » معاويه گفت :
- « آرى . » عمرو گفت :
- « مگر نمىدانى كه امّ حبيبه دخت بو سفيان و همسر پيمبر ( ص ) است و مادر مؤمنان ؟ » معاويه گفت :
- « [ 363 ] چرا ، مىدانم . » عمرو گفت :
- « من پسر اوىام و تو برادر وى باشى . پس تو دايى منى . » معاويه گفت :
- « شگفتا از هوشش . آيا در ميان اينان يكى نبود كه بدين خويشى پى برد ؟ . » سپس به اوديان گفت :
- « وى نياز ندارد كه شما در ميان افتيد . او را آزاد كنيد . »