تجارب الأمم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٨

[ مالك تاريدگان را به پايدارى وا مىدارد ]

به وى گفت :

- « پسرم ، چرا آن نكردى كه دو برادرات كرده‌اند ؟ » حسن گفت :

- « اى امير مؤمنان ، از پس برآمدند و نيازى به من نبود . » سپس ، شاميان به على نزديك شدند . نزديك شدن‌شان ، به خدا ، هيچ بر شتاب‌اش نيفزوده بود .

حسن به وى گفت :

- « چه زيان داشت اگر تندتر مىرفتى و به ياران‌ات كه در برابر دشمن‌ات پايمردى كرده‌اند ، مىرسيدى ؟ » على گفت :

- « پسرم ، پدرت را روزى است كه از وى در نگذرد . اگر تند روم آن روز ديرتر نرسد و اگر آهسته روم شتاب نگيرد . [ 345 ] پدرت را باك نيست كه خود بر مرگ افتد يا مرگ بر او . »

[ مالك تاريدگان را به پايدارى وا مىدارد ]

[ مالك تاريدگان را به پايدارى وا مىدارد ]

على چون به سوى چپ روى آورد ، اشتر كه به سوى هراسيدگان بال راست مىدويد ، به على برخورد .

پس به اشتر گفت :

- « مالكا . » مالك پاسخ داد :

- « گوش به فرمانم ، اميرا . » على گفت :

- « پيش اينان رو ، و به ايشان بگو : از مرگ كه بر آن چيره نتوانيد بود . به سوى زندگى ناپايدار از چه مىگريزيد ؟ » مالك اشتر برفت . آنان را تاران و گريزان ديد . همان سخنان را كه على فرموده بود به ايشان باز گفت .

آن گاه به آنان گفت :