تجارب الأمم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٣
سخن از رايى چند كه يكىشان ترفندى كارساز بود
سخن از رايى چند كه يكىشان ترفندى كارساز بود
سخن از رايى چند كه يكىشان ترفندى كارساز بود
تا روزى از روزهاى آدينه فرا رسيد . خردمندان سپاه اسلام به نزد نعمان گرد شدند .
گفتند :
- « پارسيان را در تاختن و نتاختن آزاد و نيرومند مىبينيم . » نعمان نيز كه خود در همين باره مىانديشيد ، گفت : [ 244 ] - « آرام باشيد و از اين جا به جايى مرويد . » سپس ، كس در پى دليران و كاردانان ديگر جنگ فرستاد كه به آن جا آيند . همگى آمدند و نعمان با ايشان چنين سخن گفت :
- « مىبينيد كه مشركان چگونه در دژها و سنگرها و شهرهاشان پناه گرفته‌اند . كه اگر نخواهند به جنگ برون نيايند . مسلمانان نمىتوانند كه ايشان را بجنبانند و برانگيزانند ، مگر آن كه پارسيان خود بخواهند . نيز مىبينيد كه چگونه برون شدن بر مسلمانان دشوار و ناهموار شده است . پس ، راى چيست ، تا به خشمشان آريم و به جنگ برانگيخته شوند .
چنان كه به نبردمان بيرون آيند و ديگر درنگ نكنند . » عمرو بو سلمى كه از همه سالخورده‌تر بود به سخن آمد و گفت :
- « اگر همچنان در سنگر بمانند دشوارىشان بيشتر از رنجى خواهد بود كه شما از درنگ‌شان مىبريد . رهاشان كنيد و در تنگناشان منهيد . شما نيز درنگ كنيد . هر كس از سنگر بيرون آيد ، با وى نبرد كنيد . » كس نپذيرفت و همگى گفتند :
- « بىگمان ، خدا نويدى را كه به ما داده ، به كار خواهد بست . » عمرو معدى كرب به نعمان گفت :
- « مترس ، برخيز و بر آنان پيروز شو . » ياران نپذيرفتند و هم آواز گفتند :
- « شاخ به كوه مىزنيم . » طليحه گفت :
- « اين دو سخن گفته‌اند . ليك آن چه را كه خواسته‌اند باز ننموده‌اند . بارى ، پيشنهاد من آن است كه سوارانى با ساز و برگ را به آهنگ ايشان فرستى كه پيرامون‌شان را بگيرند و به سوىشان تير اندازى كنند . باشد كه اين بار جنگ را درگيرانند ، پارسيان را به