تجارب الأمم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٥

[ نامهء خسرو در آزادى عدى و كشته شدن وى ]

آن گاه ، برادرش ابى به وى چنين نوشت :

اگر روزگار بر تو نيرنگ زده است ، تو هرگز زبون و ناتوان نبوده‌اى .

به خدا سوگند ، كه اگر سپاه خرد كننده كه شمشيرها در آن بدرخشد ، و خروشان از درياى مرگ بگذرد و جامه رزمشان را نكو دوخته باشند ، و تو را در ميان گرفته باشد ، اگر بانگ زنى و يارىجويى ، دوان به سوى تو آيم .

اگر تو را از دست دهم ، سوگند كه ناله‌ها سر دهم . .

و زوزهء پاييز ، هرگز تو را از ياد من نبرد [ 1 ] به جانم سوگند ، كه اگر بر او زارى كنم ناله و افسوس من جز بر دوست نباشد .

و اگر بشكيبم ، سوگند كه ، [ 129 ] به هر جا روم ، چون تو كم يابم .

[ نامهء خسرو در آزادى عدى و كشته شدن وى ]

[ نامهء خسرو در آزادى عدى و كشته شدن وى ]

گويند : چون نامه عدى به ابىّ رسيد ، ابىّ به نزد خسرو آمد و با وى سخن گفت . پس ، خسرو پيكى را همراه او كرد و به وى بار داد كه براى رهانيدن برادر به راه افتد . نمايندهء نعمان كه به دربار خسرو بود ، در نامه‌اى كه به نعمان نوشت وى را بياگاهانيد كه خسرو در كار عدى نامه‌اى به سوى تو فرستاده است . دشمنان عدى كه از غسّانيان بودند به نزد نعمان آمدند و بر او راى به كشتن عدى زدند . گفتند :

[ ( 1 ) ] اين بيت در طبرى ( 2 : 1022 ) چنين است : « اگر تو را چون دوست رنج ديده‌اى از دست دهم ، باران پاييز كسى را جانشين تو نخواهد كرد . » .