جامع مفيدى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١
گفتار در ذكر مجملى از احوال خير مآل نواب مستطاب سيادت‌منقبت نقابت مرتبت مرتضى ممالك اسلام مرشد طوايف انام امير غياث الدين محمد مير ميران
اولاد خير البرية غيرت‌افزاى رياض جنان بود بخشندهء بىمنت تعالى شأنه آن حضرت را خلف ارجمندى عنايت فرمود كه لمعهء انوار مصطفوى از جبههء او پيدا و علامت ولايات مرتضوى از ناصيهء حالش هويدا ، شعر :
خجسته طالع و روشن‌دل و مبارك پى * فرشته طلعت و نيك اختر و همايون فال
از آن نهال شرف تازه گشت گلشن دين * چنان كه تازه شود برگ گل ز باد شمال
اعنى زبدهء اولاد رسالت و دوحهء چمن امامت و ولايت امير غياث الدين محمد مير ميران در ساعتى محمود بطالعى مسعود از كتم عدم قدم بعرصهء عالم نهاده [ 53 ب ] و زبان زمان در وصف آن مولود خجسته مسعود براين‌گونه در ترنم بود ، شعر :
روز ولادتش چو نظر كرد مشترى * انصاف داد و گفت كه اين سعد اكبر است
هنوز آن غنچهء گلزار اقبال از تنسم صباء صبى تمام نشكفته بود كه شمايم سرورى و نقابت از احوال و اقوالش بمشام جان عالميان ميرسيد و لوامع انوار سيادت از جبين منيرش درخشيده جهان را روشنى ميداد ، شعر :
برآمد ماهى از اوج سعادت * ز رويش لامع انوار سيادت
نگويم من كه روشن آفتابى * ببرج سرفرازى كاميابى
رخش شمع شبستان امامت * وجودش گوهر كان كرامت
و هرچند بزرگتر ميشد امارات جاه و جلال و علامات كرامت و اقبال از صادرات افعال و واردات اقوالش ظاهرتر ميگرديد .
و چون به حد كمال رسيد و خاقان جنت‌مكان ابو الفتح شاه طهماسب بهادر خان استحقاق رتبت نقابت و استعداد منزلت قرابت در ناصيهء با سعادتش