جامع مفيدى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٠
عندليب گلستان فصاحت و خوش الحانى و طوطى شكرستان بلاغت و شيرين‌زبانى خواجه غياث الدين على نقشبند يزدى
اثر نزهت اين آب‌وهوا دانى چيست * اثر فيض قدوم ملك ايرانست
آن شهنشاه جهان‌بخش كه از معدلتش * رشك فردوس برين كلبهء درويشانست
خنك آن‌كس كه درو رخت اقامت بنهد * زآنكه اين مرحله سرمنزل بيكارانست
اندرين عرصه مده زحمت كس گر خواهى * روضهء خلد كه مأواى كم آزارانست
غرض آسايش احباب بود ورنه غياث * كى دلش را هوس قصر و سر ايوانست
هشت بيت است كه دم مىزند از هشت بهشت * حوريش بكر سخن حسن خطش غلمانست
و در ايام زندگانى در آنجا مأوى داشت و چون ثبات و دوام در عالم محنت - فرجام هيچ فرد از طوايف انام را ميسر بيست او نيز اقتدا به قدما كرده از لباس حيات عارى گشته خانهء تن از ميهمان روح بازپرداخت ، مصراع :
بقاى جاودانى نيست ممكن .
و چند وقت قبل از آنكه متوجه سفر عقبى گردد زبان به اداى اين رباعى گشاد ، رباعى :
افسوس كه رفت حاصل عمر به باد * فرياد ز ايام جوانى فرياد
[ 317 ب ] اى پير خرف مگر نمىآرى ياد * سودا به ميان شصت و هفتاد افتاد
و از آن‌جناب شش پسر به يادگار ماند ، چنانچه طوطى نطق شكرافشانش اشاره به آن نموده ، نظم :