جامع مفيدى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢

مجلس اول در ذكر سادات عظام

قصيده

از نور روى اوست كه عالم منور است * حسنى چنين لطيف چه حاجت بزيور است

سلطان چار بالش و هفت طاق و نه رواق * بر درگه رفيع جلالش چو چاكر است

زوج بتول و باب امامين مرتضى است * سردار اولياء و وصى پيمبر است

مسندنشين مجلس ملك ملايكه * در آرزوى مرتبه و جاه قنبر است

هرماه ماه نو بجهان مژده ميدهد * يعنى فلك ز حلقه بگوشان حيدر است

اسكندر است بندهء او از ميان جان * چوبك زدن درش به مثل شاه قيصر است

گيسو گشاد و گشت معطر دماغ روح * رو را نمود عالم از آن‌رو منور است

جودش وجود دارد بعالم از آن سبب * عالم بيمن جود وجودش مصور است

خورشيد لمعه ايست ز نور ولايتش * گرچه لواى حضرت او ماه‌پيكر است

هرقطره‌اى ز فيض محيط ولاى او * صد چشمهء حيات و دو صد حوض كوثر است

نزديك ما خليفهء بر حق امام ماست * مجموع آسمان و زمينش مسخر است

مداح اهل بيت و بنزديك شرع و عقل * دنيا و آخرت همه او را ميسر است