جامع مفيدى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٨

[ 266 ب ] زينت مجالس و آيين محافل نورا محمداء جلد

گشت شيداى چنين چشمى دلم * ز آتش گل سوخت آخر حاصلم

روزم از خورشيد تابان شد سياه * رفت دين و دل به تاراج نگاه

گفتمش اى از تو دلها كامياب * از تو زهر آرزو در شهد ناب

شادى وصل و غم هجران ز تو * گرمى هنگامهء دوران ز تو

گر توانى چاره كن درد مرا * ارغوانى كن رخ زرد مرا

سوختم از انتظار وصل يار * اى بهشت از دوزخ هجرم برآر

در جوابم با زبان حال گفت : * كى شده با محنت ايام جفت

* * *

شب عشرت غنيمت دان و داد خوشدلى بستان * كه در عالم نمىداند كسى احوال فردا را

[ 269 ب ] و در اثناى تقرير حكايت ، زمان به زمان آه سرد از سر درد كشيده مىگويد كه اى دوستان زبان سرزنش كوتاه كنيد و مرا ملامت مكنيد كه منظور من چنان دلربائيست كه زلف شبرنگش در درازى شب يلدا را مدد مىدهد و روى جان - بخشش به كمال حسن از مه چهارده سبق مىبرد . زاهد شب‌زنده‌دار اگر خيال جمال او را در خواب بيند چون صبح پاكيزه‌دامن از مهر رويش گريبان خرقهء پرهيز چاك زند ، شعر :

به ديدن همايون به بالابلند * به ابرو كمان و به گيسو كمند