تاريخ ادبيات ايران از فردوسى تا سعدى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٤

يادداشتها و اضافات بر تاريخ ادبى ايران از سنايى تا سعدى نوشتهء غلام حسين صدرى افشار

دزد به شمشير تيز گر بزند كاروان * بر در دكان زند خواجه به زخم پله

مال يتيمان خورى ، پس چله دارى كنى * مال يتيمان مخور ، دست بدار از چله

يا :

تو همى لافى كه هى من پادشاه كشورم * پادشاه خود نه‌اى ، چون پادشاه كشورى ؟

در سرى كانجا خرد بايد ، همه كبر است و ظلم * با چنين سر ، مرد افسارى ، نه مرد افسرى

اى دريده يوسفان را پوستين از راه ظلم * باش تا گرگى شوى و پوستين خود درى

يا :

اى مسلمانان ، خلايق حال ديگر كرده‌اند * از سر بىحرمتى ، معروف ، منكر كرده‌اند

پادشاهان قوى بر داد خواهان ضعيف * مركز درگاه را سد سكندر كرده‌اند .

عالمان بىعمل از غايت حرص و اجل * خويشتن را سخرهء اصحاب لشكر كرده‌اند

خون چشم بيوگانست آنكه در وقت صبوح * مهتران دولت اندر جام ساغر كرده‌اند

تا كه دهقانان چو عوانان قبا پوشان شدند * تخم كشت مردمان بىبار و بىبر كرده‌اند

غازيان نابوده در غزو غزاى روم و هند * لاف خود افزون ز پور زال و نوذر كرده‌اند

9 - از مهمترين مراجع دربارهء احوال سنايى ، جز آنچه مدرس رضوى در مقدمه بر چاپ آثار سنايى نوشته است ، اينهاست : سخن و سخنوران ؛ تاريخ ادبيات صفا ، ج 2 ؛ با كاروان حله ؛ تعليقات لباب الالباب تصحيح سعيد نفيسى .

ص 26 - ازرقى را كنيت و لقب ابو بكر زين الدين است . نامش را علامه قزوينى به استناد اين بيت :