تاريخ ادبيات ايران از فردوسى تا سعدى ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

عمر بن الفارض

آه ، آب عذيب را چگونه فرو برم ؟ * وگر با خنكى و صفايش تشنگيم را فرو نشاند

دريغا كه از دسترسم بدور افتاد * واى از تشنگى در سراب درخشان عشق !

از آنجا كه در اين كتاب ادبيات عرب الزاماً در مرحلهء دوم قرار دارد ، بحث كاملترى از اثر اين شاعر نامدار كه در عين يادآورى افكار و تشبيهات شعراى صوفى ايران ، در بسيارى از اشعارش در تهور ، تنوع و قدرت بيان بر بسياريشان پيشى جسته غير ممكن است . براى افراد بسيارى كه در نوشته‌هايشان تصوف را جنبشى ذاتاً آريايى مىشمارند ، و مخصوصاً به‌همين علت ، لازم است كه اين امر را در نظر بگيرند كه دو تن از بزرگترين صوفيان اسلام از نژادى غير آريايى بوده‌اند ( و شايد سومى به نام ذو النون مصرى ، كه به نظر دوستم آقاى ر . ا . نيكلسن

R . A . Nlcholson

اولين كسيست كه به زهد اوليه تمايلى وحدت وجودى و بيانى شبه عاشقانه بخشيد ، كه ما آن را از خصايص عمدهء تصوف مىشناسيم ) .