تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٩

بهاريّهء سال فرخ مآل تخاقوى ئيل تركى مطابق با سنه يكهزار و دويست و چهل و عزيمت اصفهان و مراجعت به طهران و حركت [ به ] سلطانيه و ساير وقايع آن زمان

ز به دو آفرينش تاكنون از اغلبى افزون * سخندان داند اين معنى كه باشد حكم بر اغلب

أب و امّ را بود نازش ازين فرزند نام‌آور * كسان دارند اگر نازش يكى از امّ يكى از أب

مقيم كعبه شايد گر نهد بر آستانش رخ * كه مىباشد طواف درگهش از هر ثواب اثوب

به‌هم افتاده خصمانش چه حاجت انتقام وى * چنان كز كينهء عبد الملك شد چاره مصعب

ز ضرب دست و تيغ او عدو مشهور در عالم * يكى از ضرب حيدر شد سمر اندر جهان مرحب

چه بهر از رحمت آباى علوى خصم جاهش را * خلف چون ناخلف آمد چه سود از گفتن اركب

بود جرّاره آتش‌فشان او طبيب آسا * كه درمان مريض خصم او را مىكند ارجب

دو تن از جو فروشان مدتى گندم نمايىها * همى كردند تا گشتند خود مردود هر مذهب

[ 348 ] وجود آصف دوران به حمد اللّه شد باعث * كه گشت از بار ناهموارشان آسوده هر مكتب

به طول افتادى از اهمال ايشان مطلب عارض * وجود او چو آمد در ميان كوتاه شد مطلب

چو بر صدر وزارت شد مكين از بهر تاريخش * در انديشه را هر دم خرد مىسفت با مثقب

يكى آمد برون از مصرع و با خاورى گفتا * وزير ملك الّلهيار خان تاريخ اين منصب