تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٨

بهاريّهء سال فرخ مآل تخاقوى ئيل تركى مطابق با سنه يكهزار و دويست و چهل و عزيمت اصفهان و مراجعت به طهران و حركت [ به ] سلطانيه و ساير وقايع آن زمان

چنين ذاتى امورات صدارت را بود اولى * چنين شخصى مهمات وزارت را بود انسب

بلى اندر موارد نفى از اعلى است بر ادنى * بلى اندر صوادر منع بر ابعد ز هر اقرب

چو كلكش را عدو خوارى چه باك از كينه دشمن * چو ضيغم « 1 » را توانايى چه بيم از حيلهء ثعلب

ز فرط احتسابش عدل اندر جلوه چون آهو * ز بيم انتقامش فتنه اندر خواب چون ارنب « 2 »

ضميرش را بود با ماه گردون پيش هر دانا * دواتش را بود با چاه زمزم نزد هر مشرب

همان نسبت كه دارد چاه زمزم با چه بابل * همان صورت كه دارد ماه گردون با مه نخشب

قوام او دوام او يكى لازم يكى الزم * وجود او سجود او يكى واجب يكى اوجب

جمال او جلال او يكى حسن و يكى احسن * همان او زوال او يكى صعب و يكى اصعب

مه و مهرش دو پيك آيد يكى شامى يكى رومى * شب و روزش دو خنگ آيد يكى ادهم يكى اشهب « 3 »

زمين را هرقدر ساحت دوابش را بود مرتع * فلك را هرقدر وسعت خيامش را بود مضرب

به عهد عدل او بر گردنى طوق تظلّم نه * مگر بر گردن خوبان دلارا طوقى از غبغب

ز توقيعش معطر مىشود هر دم مشام جان * مركب مشك اذفر « 4 » شد مگر با عنبر اشهب


( 1 ) . شير بيشه . ( 2 ) . ارنب : خرگوش . ( 3 ) . ادهم : اسب خاكسترى مايل به سياهى ؛ اشهب : اسب سياه و سفيد . ( 4 ) . اذفر : تيز ، تيزبو ، تندبو .