تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٧

بهاريّهء سال فرخ مآل تخاقوى ئيل تركى مطابق با سنه يكهزار و دويست و چهل و عزيمت اصفهان و مراجعت به طهران و حركت [ به ] سلطانيه و ساير وقايع آن زمان

آقاسى باشى به نظم مهامّ گيلان روى سعادت به صوب چمن سلطانيّه آورد [ و در ] يوم هيجدهم شهر مزبور ، آن چمن بهجت دستور ، مضرب سرادق جاه‌وجلال شد و عرصه آن دشت وسيع از هجوم شيران بيشهء هيجا مالامال گرديد . جناب آصف الدّوله وزير جديد ، اوضاعى فراخور احوال منصب وزارت سديد چيد و اين قصيدهء غرّا از طبع مولف در تاريخ اين وزارت حميد زيب‌آراى صفحه روزگار گرديد .

لمؤلّفه :

به حمد اللّه كه شد از سير چرخ و يارى كوكب * وزير آستان شه امير آسمان موكب

وزارت با امارت جمع شد در بىقرين ذاتى * كه كلكش ثانى تير است و تيغش ثانى « 1 » عقرب

وزيراعظم الّلهيار خان آن آصف ثانى * كه صد افزون ز آصف را به خاك آستانش لب

نظام الملك دربانش گذارد پا چو بر مسند * ملك شه خاك ميدانش فشارد پا چو بر مركب

ارسطو طور و افلاطون منش بوذر جمهر آيين * كه باشد آصف بن برخيا طفليش در مكتب

نصير الدّين طوسش با نظام الملك ملك‌آرا * چو شمس الدين و صاحب در خطاب اهدنا يا رب

علامات وزيران سلف شد محو از خاطر * بلى چون آفتاب آمد نمىماند نشان از شب

سر دست وزارت راست كلك او چو شهبازى * كه ظلم و فتنه‌اش مانند عصفورى است در مخلب

چو هم صهر جهاندار است هست از هر شريف اشرف * چو هم از ايل قاجار است هست از هر نجيب انجب


( 1 ) . مجلس : « تالى »