تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٤

ذكر وقوع بلاى و با در مملكت فارس و اتلاف انبوهى از مسلمانان و تحرير قصيده [ اى ] كه درين باب در مدح جناب ولايت مآب عرض شده نغوذ باللّه من غضب اللّه

نخواهد گشت چون بلبل به فرق شاخ دستان‌زن * اگر زاغى به گلشن جا كند با حيله و دستان

كجا برپاست بنيانى كه آن را پست شد پايه * چه‌سان برجاست « 1 » ايوانى كه آن را سست شد بنيان

الا اى خسرو قصر ولايت اى كه مىباشد * غلام آستانت حكمران بر قيصر و خاقان

دو صد همچون كليمت مانده در كوه صفا قايم * دو صد همچون ذبيحت كشته در كوى وفا قربان

چه خواهد بود عيسى چون كليم آمد ترا خادم * چه خواهد بود موسى چون شعيب آمد تو را چوپان

به حيرت از كلامت عارفان پاك فرّخ رخ * به فكرت از مقامت صوفيان صاف عالى شان

ز بندرگاه كويت در ديار قدسيان دايم * ملايك برده كالاى رضا بالا چو بازرگان

به پيش هر سبق خوان دبستان كمالاتت * ارسطو كودك نادان فلاطون طفل ابجد خوان

به يك حرف از لبت تفسير فرقانى بود ظاهر * كلامت را بلى فرقى نباشد هيچ با فرقان

شدى تا صاحب ديوان تو اندر ملّت احمد * كشيدى از سر كلكت به هر ملّت خط بطلان

به اسرار ازل هستى تو تا روز ابد دانا * سلونى گفتن از جرأت بر اين معنى بود برهان

نباشد لايقت كس در جهان بهر پرستارى * غلامان سر كوى ترا عار است از غلمان


( 1 ) . ملى : « چنان برپاست »