تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٢

ذكر وقوع بلاى و با در مملكت فارس و اتلاف انبوهى از مسلمانان و تحرير قصيده [ اى ] كه درين باب در مدح جناب ولايت مآب عرض شده نغوذ باللّه من غضب اللّه

حسامش شرك را ماحى كلامش كفر را ناهى * سجودش عرش را رفعت وجودش ذات را برهان

ز بحر لطف او آمد غديرى لجّهء [ اى ] كوثر * ز نار خشم او آمد شرارى آتش نيران

ملك در آستان پيشگاه اوست زانو زن * فلك در پيشگاه آستان اوست شادروان

به پايش عاشقان را تحفهء تن خاك تا محشر * به راهش عارفان را جامه جان چاك تا دامان

ز طينت خلقت اوّل به خلقت علّت غايى * به دانش معدن فكرت به ريزش منبع احسان

به گيتى يك حديث از وى دليل كشورى گمره * به محشر يك نگاه از وى شفيع عالمى عصيان

كلام با نظامش گوهرى از معدن قدرت * وجود با قوامش جوهرى از رحمت يزدان

ذليل دست او بهمن قتيل تيغ او دارا * اسير بند او رستم گداى كوى او « 1 » قاآن

نهان كردى خدا در باطن او ظاهر قدرت * عيان خواندى نبى از ظاهر او باطن قرآن

اگر در نور واحد منكرى را بحث بىحاصل * نبوّت در نبى بود آشكار و در على پنهان

تهى مىخواست قالب را به هردم اندرين عالم * نخواهد تن اگر جانى قبول درگه جانان

رضاى او اگر يزدان نمىديدى نمىدادى * كليد دوزخ و جنّت به دست مالك و رضوان


( 1 ) . مجلس : - « او »