تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٠

ذكر وقوع بلاى و با در مملكت فارس و اتلاف انبوهى از مسلمانان و تحرير قصيده [ اى ] كه درين باب در مدح جناب ولايت مآب عرض شده نغوذ باللّه من غضب اللّه

اگر جان را خبر كآخر بود اين سخت هنگامه * كجا مىكرد از اوّل قبول قالب انسان

ز آهن كوبى اين آهنگر گردون نشد فارغ * چو حدّادى كه هر دم مىنوازد پتك بر سندان

زمين بكر بهر مردگان ناياب در عالم * به روى هم بسى افتاده چون زندانى و زندان

ندارد تاب گوشى تا ازين در بشنود بابى * مرا گفتن بسى مشكل شنيدن كى بود آسان

ز دست ساقى غم جاى مى خونست در ساغر * در آن محفل كه مىباشد اجل خندان امل گريان

به چندين قرن جان بخشد برد در يك نفس جان‌ها * به كار آفرينش مختلف شد قدرت يزدان

خرد گفت اين قيامت چيست اندر دوره عالم * فلك ناكرده طى يك دوره دور عالم امكان

بگفتم باد استغنا وزد در ساحت گيتى * كه يكسانست با رفتار او ويران و آبادان

چو از درگاه حق ديوان استغنا شود برپا * ندارد حاجب درگاه فرق از صاحب ديوان

به گلزار جهان گردد وزان چون باد استغنا * نپايد سورى و سنبل نماند لاله و ريحان

خوشا روزى كه استدعا قضا را مىشود مانع * بدا وقتى كه استغنا بلا را مىدهد فرمان

چو پاى حكمت دانا درايد در ميان خوشتر * كه از چون و چرا دم بسته دارد حكمت نادان