تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٨

ذكر وقوع بلاى و با در مملكت فارس و اتلاف انبوهى از مسلمانان و تحرير قصيده [ اى ] كه درين باب در مدح جناب ولايت مآب عرض شده نغوذ باللّه من غضب اللّه

دود از دودمان‌ها برآورد . زياده از همه‌جا در مملكتين مازندران و گيلان بود كه اكثر از خانواده‌هاى قديم را بلا وارث نمود . مؤلّف اين روزنامچهء همايون وقتى در دار الخلافه طهران در بحبوحهء اين ناخوشى گرفتار بودم ، قصيده [ اى ] در مصيبت اين حادثه انشاد نمودم و درين محلّ به مناسبت عزاى متعلّقان شيراز بر اين داستان افزودم .

لمؤلّفه

امل شد سخت در كوشش اجل شد گرم در جولان * نه مردى ماند از آن لشكر نه گردى ماند از آن جولان

قضاى آفرينش يافت آثار دم عقرب * هواى آخشيجان ديد تاثير دم ثعبان

تخلخل ديد اندر صد كرت اركان هفت آبا * تزلزل يافت اندر شش جهت اوضاع چار اركان

عدوى قوم قبطى شد ظهور عيسى مريم * بلاى جان سبطى شد عصاى موسى عمران

فلك را ظلم شد لازم اجل را عزم شد جازم * زمين را مرگ شد مركز جهان را جسم شد بىجان

بجوشيد از زمين خون جفا پيوسته چون چشمه * بباريد از هوا تير بلا همواره چون باران

جفا چون اين‌چنين باشد كه را جان ماند و قالب * بلا چون اين‌چنين بارد كه را سر ماند و سامان

بلا رو كرد از چرخ و هلاك آورد در عالم * صبا برخاست از هند و با آورد در ايران

به هر جولان كه شد باران « 1 » هزاران صيد و يك ناوك * به هر ميدان كه شد تازان هزاران گوى يك چوگان


( 1 ) . مجلس : « يازان »