تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٦

ذكر عزيمت نوّاب محمد على ميرزا به زيارت عسكريّين و خاتمهء كار او از ظهور حوادث خافقين « 3 » و ساير حوادث شور و شين

چاكرى از وى به مرز باختر بودى ملك * بندهء از وى به ملك كاشغر كردى شهى

بستهء كين راز مهر او خوشى اندر خوشى * خستهء غم را ز جود او بهى اندر بهى

از خلايق وقت تصديقش بلى اندر بلى * و ز ملايك گاه تمجيدش زهى اندر زهى ؟ ؟ ؟

چون بىكران پاى بنهادى يلى اندر يلى * چون به ايوان پاى بگزيدى مهى اندر مهى

هم از آن ذات لطيف و هم از آن شخص شريف * پشت يكران گشت خالى صدر ايوان شد تهى

چون شد آن نيكو خيالىها كه مىگفتى جهان * دولتش با دولت آخر زمان شد منتهى

چون شد آن « 1 » ثعبان دشمن « 2 » خوار او كاندر جدال * مى ندانى « 3 » امتياز لاغرى از فرّبهى

حيف از آن افسر كه دور از تارك افلاك‌ساى * حيف از آن تارك كه عور از افسر فرماندهى

حيف از آن طلعت كه بودى غيرت مهر و منير « 4 » * حيف از آن قامت كه بودى عبرت سروسهى

حزن عالم زين ملالت جست ره در ازدياد « 5 » * عيش دوران زين مصيبت كرد رو در كوتهى

با خرد گفتم كه چون در عهد دولت رحلتش * ده به تاريخى مناسب خاورى را آگهى

گفت از دولت برون كن انهدام آنگه بگوى * واىواى از انهدام دولت دولتشهى


( 1 ) . ملى : - « آن » ( 2 ) . ملى : - « دشمن » ( 3 ) . مجلس : « مى نداد » ( 4 ) . مجلس : « مهر منير » ( 5 ) . ملى : « از دريار »