تاريخ ذو القرنين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٣

ذكر سور با سرور يوسف كنعان سلطنت نوّاب حسين على ميرزا

آن آفتاب مشرق اقبال كامده * اين آفتاب پيش جلالش به قعر چاه

روز نخست از پى تعظيم جاه او * آمد مدام قامت اين آسمان دوتاه

درياى رحمتش به مثالى است بيكران * كاين نه سپهر طى نكند جاودان شناه

در ابتداى سلطنت از بهر پور راد « 1 » * آراست سور و خواست جهانى به پيشگاه

فخر جهان حسين على ميرزا كه هست * جمشيد روزگارى و خورشيد بارگاه

همت چنان‌كه هست به عمانش همسرى * رفعت چنان‌كه نيست به گردونش اشتباه

گمراه جمله گيتى و او گشته راهبر * اميدوار عالم و او شد اميدگاه

دختى گزيد از همه عالم كه در شرف * از شرم او هميشه رخ مهر و مه سياه

صدر جليل قدر جهان ميرزا شفيع * كز فخر سوده در ره او عارفان جاه « 2 »

از حكم شاه رفت و بياورد آن عروس * خوش برگزيده است چنين خواستگار شاه

آن دخت ايلخان خراسان كه در شرف * بودند از نخست سزوار تاج‌وگاه

در پيش تاب گيسوى او آسمان بتاب * در جنب عطر سنبل او زعفران تباه « 3 »

( 1 ) . مجلس : « او » ( 2 ) . مجلس : « جباه » ( 3 ) . ملى : « بتاب »