تاريخ جهانگشاى جوينى ( فارسى ) ( ط دنياى كتاب ) — الجزء ١، الصفحة ٨٥

بعضى از علما و شعرا كه از مخصوصين اين خانواده بوده‌اند ،

بزرگ روى زمين پادشاه صدرنشين * * علاء دولت و دين صدر پادشاه نشان

كه گردنان اكابر نخست فرمانش * * نهند بر سر و پس سر نهند بر فرمان

خنك عراق كه در سايهء حمايت توست * * حمايت تو نگويم عنايت يزدان

ز پاس تو نه عجب در ديار فرس و عرب * * كه گرگ بر گله يارا نباشدش عدوان

و مطلع دوّم اينست :

ترا كه گفت كه برقع بر افكن اى فتّان * كه ماه روى تو ما را بسوخت چون كتّان

و منها فى التخلّص :

ز خلق گوى لطافت تو بردهء امروز * كه دل بدست تو گوى است در خم چوگان

چنان كه صاحب عادل علاء دولت و دين * بدست فتح و ظفرگوى برده از ميدان

و منها فى المديح :

من اين سخن نه سزاوار قدر او گفتم * * كه سعى در همه بابى به قدر وسع توان

چو مصطفى كه عبارت به قدر او نرسد * * ولى مبالغهء خويش مىكند حسّان

اگر نه بنده‌نوازى از آن طرف بودى * * من اين شكر نفرستادمى بخوزستان

مرا قبول شما نام در جهان گسترد * * مرا به صاحب ديوان عزيز شد ديوان

و همچنين قصيدهء معروف ذات مطلعين سعدى كه از غرر قصايد اوست و مطلع اوّل اينست :

به هيچ يار مده خاطر و به هيچ ديار * * كه برّ و بحر فراخ است و آدمى بسيار

هميشه بر سگ شهرى جفا و جور آيد * * از آنكه چون سگ صيدى نميرود به شكار

و مطلع دوّم :

كجا همىرود آن شاهد شكرگفتار * * چرا همىنكند بر دو چشم من رفتار

بآفتاب نماند مگر بيك معنى * * كه در تأمّل او خيره مىشود ابصار

در مدح صاحب ديوان شمس الدّين محمّد جوينى برادر مصنّف است ، و