تاريخ جهانگشاى جوينى ( فارسى ) ( ط دنياى كتاب ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨

حكايت سعايت مجد الملك يزدى و اختلال احوال مصنّف در اواخر عمر ،

هوشمند باشى و بر تمامت واقف و مطّلع و بر همه كارها نوّاب تو مشرف باشند و خود را نيكو نگاه دار و از اردو به هيچ حال تخلّف منماى اگر كسى قصد تو كند جواب آن بر من ، چون تربيتى بدين مبالغه يافت تمامت او را اعتبار كردند و درگاه او ملجأ و ملاذ كبار و صغار شد و كار صاحب ديوان در تراجع افتاد و هرچند تجلّدى مىنمود امّا كار او را زيادت رونقى نماند « 1 » ، مجد الملك اين رباعى را به صاحب شمس الدّين جوينى فرستاد :

در بحر غم تو غوطه خواهم خوردن * يا غرقه شدن يا گهرى آوردن

قصدت خطر است و من بخواهم كردن * يا روى كنم سرخ بدان يا گردن

صاحب شمس الدّين در جواب او اين رباعى فرستاد :

يرغو بر شاه چون نشايد « 2 » بردن * * بس غصّهء روزگار بايد خوردن

اين كار كه پاى در ميانش دارى * * هم روى كنى سرخ بدان هم گردن

مجد الملك چون ديد كه مكايد او در صاحب اثر نخواهد كرد در برادرش علاء الدّين پيچيد و از هرگونه قصد او آغاز كرد « 3 » ،

مقارن اين احوال در ربيع الأوّل سنهء 680 « 4 » علاء الدّين از بغداد بدربار اباقا رسيد [ در تبريز - ظ ] با دو خزانهء زر « 5 » عالمى را ديد بجان يكديگر افتاده و بازار وشايت و سعايت رواجى تمام دارد ، غالب خواصّ و برآوردگان علاء الدّين تا چه رسد بدشمنان او بتحريك و تطميع مجد الملك

( 1 ) جامع التّواريخ نسخهء كتابخانهء ملّى پاريس ، ورق b 313 ( 209 . Supp . pers ) . ( 2 ) در يكى از نسخ : نشايد ، و شايد صواب « بشايد » باشد ، ( 3 ) جامع التّواريخ ايضا ، ورق b 313 ، ( 4 ) تسلية الأخوان آتى الذّكر ، نسخهء كتابخانهء ملّى پاريس ورق a 225 ( 1556 . Suppl . pers ) . ( 5 ) ايضا ، ورق a 225 ،