تاريخ جهانگشاى جوينى ( فارسى ) ( ط دنياى كتاب ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

( توضيحات )

و اذا المرء قدّر السّير منه * * فهو ينهاه باسمه ان يسيرا

( 19 ) ص 128 س 10 - 11 ، ثعالبى در يتيمة الدّهر ج 2 ص 118 اين دو بيت را بابو الحسن محمّد بن محمّد المشهور بابن لنكك البصرى شاعر معروف نسبت ميدهد بدين طريق :

نحن و اللّه فى زمان غشوم * * لو رأيناه فى المنام فزعنا

يصبح النّاس فيه من سوء حال * * حقّ من مات منهم ان يهنّا

( 20 ) ص 133 س 14 ، مشهور آنست كه اين بيت از حضرت فاطمه بنت رسول اللّه عليها السّلام است ،

( 21 ) ص 134 س 8 - 10 ، اين سه بيت گويا از ابو الشّيص الخزاعى است ، منوچهرى در يكى از قصايد خود كه مطلعش اينست :

جهانا چه بدمهر و بدخو جهانى * * چو آشفته‌بازار بازارگانى

در آخر قصيده گويد :

بر آن وزن اين شعر گفتم كه گفتست * * ابو الشّيص اعرابى باستانى

اهاجك و الّليل ملقى الجران * * غراب ينوح على غصن بان

و اين قصيدهء ابو الشّيص را عجالة در جائى نيافتم و در اغانى ج 15 ص 110 در ترجمهء حال ابو الشّيص الخزاعى فقط يك بيت بر اين وزن و قافيه دارد كه معلوم مىشود جزء همين قصيده بوده است و آن بيت اينست :

يطوف علينا بها احور * * يداه من الكأس مخضوبتان

و ضمير بها راجع بخمر است ،

( 22 ) ص 143 س 4 ،

نكفيه ان نحن متنا ان يسبّ بنا * * و هوّ اذ ذكر الآباء يكفينا

از جمله ابياتى است مشهور از بشامة بن حزن النّهشلى ( خزانة الأدب و لبّ لباب لسان العرب فى شرح شواهد شرح الكافيه للرّضى